บทที่ 79

เสียงคำรามด้วยความโกรธนี้ ทำให้แขกทั้งภัตตาคารอาหารต่างพากันตกใจและยังดึงดูดสายตาของพนักงานเสิร์ฟทั้งหมดอีกด้วย

หวูเต้าเหวินรีบก้าวยาว ๆ ลงมาจากชั้นบน เพียงแค่เห็นกู้ชิงหลินพาคนมาพูดจาเย้ยหยันต่อหน้าหลี่โม่ด้วยถ้อยคำที่ต่ำช้าแบบนี้ ในใจก็นึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ!

นี่เป็นถึงแขกวีไอพีของเถ้าแก่ใหญ่เชียวนะ!

จะต้องให้การต้อนรับอย่างดีที่สุด

คนพวกนี้ กล้าดียังไงมาทำแบบนี้?!

“ผู้… ผู้จัดการหวู” พนักงานเสิร์ฟสองสามคนรีบวิ่งไปยืนด้านข้างอย่างเคารพยำเกรง

หวูเต้าเหวินก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เย็นชา และใช้สายตามองกู้ชิงหลินตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเหยียดหยาม แล้วหมุนตัวกลับมากล่าวกับหลี่โม่อย่างนอบน้อม “คุณหลี่ครับ คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”

คุณหลี่?

การที่หวูเต้าเหวินปฏิบัติต่อหลี่โม่อย่างนอบน้อมแบบนี้ ทำให้ภายในห้องโถงต่างพากันตื่นตระหนกไม่น้อย!

กู้ชิงหลินเวลานี้ราวกับแมวพองขน ใบหน้าของเธอไม่มีความมั่นใจหลงเหลืออยู่

มันเนี่ยนะ คุณหลี่งั้นเหรอ?

เล่นตลกอะไรกัน!

“นี่ แกเป็นใครฮะ ฉันจะคุยกับลูกเขยขยะ ๆ ของตระกูลกู้ของฉันแบบนี้มันจะทำไม? แกกล้าดียังไงที่อยู่ ๆ มาด่าฉันแบบนี้?”

อารมณ์ของคุณหนูกู้ชิงหลินถึงจุดขีดสุด และไม่พอใจเป็นอย่างมาก

ชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าเธอเป็นคนโง่หรือไง?

อยู่ ๆ มาทำตัวนอบน้อมแบบนี้กับหลี่โม่ที่เป็นพวกขยะ ตลกสิ้นดี!

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่คำพูดของเธอออกไป สายตาของผู้คนรอบ ๆ ตัวต่างพากันตื่นตระหนกและยังมองมาที่เธออย่างหวาดกลัว

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

กู้ชิงหลินเองก็งุนงงเช่นกันว่า ตนเองดูน่าหวาดกลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?

ในตอนนั้นเอง หญิงสาวทายาทเศรษฐีคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังเธอ รีบกระโจนเข้ามาดึงแขนของกู้ชิงหลินเอาไว้ แล้วกล่าวเสียงเบา “ชิงหลิน เธอบ้าไปแล้วรึไง? เขาเป็นผู้จัดการใหญ่ของภัตตาคารอาหารนี้นะ หวูเต้าเหวิน!”

หวูเต้าเหวิน?

กู้ชิงหลินเริ่มสั่นสะท้าน สายตาของเธอจับจ้องไปที่หวูเต้าเหวิน และก็เริ่มรู้สึกแย่ในทันที