บทที่ 80

พูดจบ เธอก็เชิดหน้าด้วยสีหน้าที่เย้ยหยัน เหลือบมองหวูเต้าเหวินเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นมาผลักเขาออกเบา ๆ จากนั้นก็เดินไปข้างหน้าหลี่โม่และต่อว่าด้วยท่าทีอวดดี “หลี่โม่ ตกลงว่านายนับว่าเป็นตัวอะไรกันแน่? นายมีคุณสมบัติอะไรถึงโผล่หัวมาอยู่ต่อหน้าฉัน? ฉันสั่งให้นายคุกเข่าขอโทษฉันเดี๋ยวนี้ เพื่อชดเชยสิ่งที่เธอทำไปเมื่อกี้! ไม่งั้น นายได้เห็นดีแน่ กู้หยุนหลานก็จะพลอยซวยไปกับนายด้วย!”

การกล่าวโดยใช้อำนาจข่มขู่ของกู้ชิงหลินนั้น เธอเคยใช้วิธีแบบนี้มาครั้งแล้วครั้งเล่า

ทุกครั้งที่เธอเจอเรื่องหงุดหงิดใจ ก็จะมาลงกับหลี่โม่ตลอด

และทุกครั้งก็จะเป็นคำพูดข่มขู่เช่นนี้เหมือนเคย

แต่วันนี้ เห็นได้ชัดว่ามันไม่เหมือนเช่นเคย

หลี่โม่กำหมัดแน่น นัยน์ตาสงบนิ่งที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวพลางถอนหายใจกล่าว “เพราะท่าทางของฉันเพียงอย่างเดียว ถึงกับต้องขอโทษเธอเลยเหรอ?”

“ก็ใช่น่ะสิ! ขยะอย่างนาย ไม่มีสิทธิ์มาเงยหน้ามองตาฉัน และยิ่งไปกว่านั้น นายไม่มีสิทธิ์มาทำกิริยาท่าทางกับฉันแบบนี้!”

กู้ชิงหลินง้างมือขึ้นมา แล้วเหวี่ยงฝ่ามือไปทางหน้าของหลี่โม่!

เพียะ!

เสียงฝ่ามือที่ดังชัดเจน กึกก้องไปทั่วทั้งห้องโถง!

ฮือฮา!

ทุกคนต่างพากันอ้าปากค้าง

เนื่องจาก ลี่โม่เพียงยืนอยู่ตรงนั้นเฉย ๆ บนใบหน้าไม่มีรอยฝ่ามือใด ๆ

กลับกลายเป็นกู้ชิงหลินเอง ที่เอามือมาจับหน้าตนเองเอาไว้ สักพักกว่าที่เธอจะรู้สึกตัว ที่จะหันหน้าไปทางมือของหวูเต้าเหวินที่เหวี่ยงมาโดนเธอด้วยความโกรธ พลางตะโกน “แกกล้าตบฉันเหรอ? ที่แกมาตบฉันเพราะขี้แพ้นี่น่ะเหรอ?”

นัยน์ตาของหวูเต้าเหวินฉายแววเยือกเย็น และตวาดกลับไปว่า “ต่อให้ทุกคนที่เข้ามาในร้านจะเป็นแขกของเราทั้งหมด แต่ฉันไม่สนว่าเธอเป็นใคร ถ้ากล้ามาก่อเรื่องที่นี่ ฉันไม่ปล่อยไว้แน่! การ์ด เอาตัวพวกเขาออกไป!”

ทันทีหลังจากนั้น ก็มีบอดี้การ์ดสองสามคนรีบวิ่งเข้ามา แล้วจับกู้ชิงหลินที่กำลังเอะอะโวยวายอยู่บนพื้นโยนออกไป

ส่วนพวกทายาทเศรษฐีคนอื่น ๆ ก็ทำตัวราวกับหนูข้างถนนอย่างไรอย่างนั้น และรีบวิ่งออกไปด้วยความลุกลี้ลุกลนทันที

กู้ชิงหลินลุกขึ้นมาจากพื้น ก้นของเธอระบมไปหมด

เธอลุกขึ้นมาแล้วตะเบ็งเสียงด่า “หวูเต้าเหวิน แกจบแล้ว ฉันเป็นถึงคุณหนูเล็กของตระกูลกู้ แกมันแค่ผู้จัดการตัวเล็ก ๆ กล้ามากนะที่ทำกับฉันแบบนี้ ฉันจะให้คนมารื้อร้านพัง ๆ ของแกออกไป!”

ขณะที่ก่นด่าไป กู้ชิงหลินก็ยังคิดที่จะพุ่งเข้าไปหาเขา แต่ก็ถูกเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ คอยรั้งเอาไว้

ทายาทเศรษฐีคนที่ดูดีก่อนหน้านี้ เวลานี้กำลังดึงกู้ชิงหลินเอาไว้อยู่ พลางตะโกนว่า “เธอบ้าไปแล้วรึไง! หวูเต้าเหวินไม่ได้เป็นผู้จัดการธรรมดา ๆ ทั่วไป เขาเป็นหนึ่งในราชามาเฟียใต้ดินของเมืองฮั่น!”

ประโยคนี้ ทำให้กู้ชิงหลินถึงกับยืนแข็งทื่ออยู่กับที่