บทที่ 796

หลี่โม่ยกปืนพกที่แย่งมา แล้วเหนี่ยวไกไปที่พี่หลง

ปัง ปัง ปัง

เสียงปืนดังสามนัด ลูกกระสุนเข้าที่ไหล่ทั้งสองข้างและขาขวาของพี่หลง แขนข้างที่ถือปืนอยู่ห้อยลง น้ำหนักของปืนดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นหนักพันปอนด์ ถือไว้ไม่ได้อีกเลย

ตุ้บ

ปืนพกร่วงหล่นลงพื้น พี่หลงเองก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นเช่นกัน ขาข้างที่ถูกยิงไม่สามารถยืนหยัดอยู่ได้ จึงทำได้เพียงคุกเข่าลงแล้วถึงได้รู้สึกทนได้สักหน่อย

“ยิงสิ ยิงสิโว้ย”

พี่หลงตะคอกลูกน้องที่เหลืออยู่อย่างอ่อนแรง

ลูกน้องที่เหลือตกใจจนนิ่งอึ้งไปและมองหลี่โม่ราวกับเห็นผี

“ทิ้งปืนซะ แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก” หลี่โม่พูดเรียบ ๆ

ลูกน้องลังเลเล็กน้อยแล้วทิ้งปืนลงพื้น จากนั้นก็ยกมือทั้งสองข้างประคองไว้ตรงหัวพร้อมกับหมอบลงพื้น

“พวกแกมันโง่ ฉันมีลูกน้องอย่างพวกแกได้ยังไงกัน แกจะทำให้ฉันตาย!” พี่หลงตะคอกออกมาด้วยความโกรธ

หลี่โม่โยนลูกน้องที่พี่หลงเอามาเป็นโล่ลงที่พื้น เดินไปตรงหน้าลูกน้องที่ยกมือทั้งสองข้างประคองไว้ตรงหัวพร้อมกับหมอบลงพื้น แล้วพูดอย่างยิ้ม ๆ “บอกที่มาของพวกแกมา สี่คนนั้นก็เป็นคนของพวกแกสินะ จุดประสงค์ของพวกแกคืออะไร?”

“พวกเรามาจากพระราชวัง คนคนนั้นคือพี่หลง พี่หลงอยากจะติดต่อกับคุณชายเล็กหลิน อยากจะเป็นตัวแทนของคุณชายเล็กหลินที่ฉู่โจว แต่พี่หลงไม่รู้จักคุณชายเล็กหลิน เขาเลยคิดจะเตรียมจับตัวผู้หญิงที่ดีที่สุดส่งให้คุณชายเล็กหลิน จากนั้นก็ ก็เป็นแบบนี้แหละ”

ลูกน้องไม่กล้าปิดบังเลยแม้แต่น้อย เขาเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้หลี่โม่ฟังทั้งหมด แล้วสุดท้ายก็พูด “คะ-คือพนักงานร้านกาแฟบอกพวกเรามา ร้านบิงโกคาเฟ่ครับ พนักงานคนที่ค่อนข้างหล่อ”

“ดีมาก”

หลี่โม่พูดจบก็ทำมือเหมือนเป็นมีด แล้วสับเข้าไปที่คอของลูกน้องพี่หลง จนเขาสลบไป

“พี่หลงใช่ไหม ดูท่าทางแกก็เป็นเจ้าแห่งการทำชั่วเหมือนกันนะ ฉันจำเป็นต้องจัดการแทนสวรรค์แล้วล่ะ” หลี่โม่พูดเรียบ ๆ