บทที่ 797

“พะ-พี่หลง!”

พนักงานคนหล่อเอามือกุมที่แก้ม เมื่อสัมผัสได้ว่าแก้มของตัวเองยุบลงไป ก็รู้สึกแย่ขึ้นมาทันที ใบหน้าอันหล่อเหลาที่เขาภาคภูมิใจถูกทำลายไปแล้ว!

“หน้าฉัน แกทำลายใบหน้าฉัน!”

หลี่โม่ส่งเสียงหัวเราะเย็นชา จากนั้นก็เหวี่ยงหมัดไปอีกครั้งเข้าที่ใบหน้าอีกข้างของพนักงานคนหล่อ

กร๊อบ!

เสียงกระดูกแตกดังขึ้น โหนกแก้มอีกข้างของพนักงานคนหล่อก็ถูกทำลายไปเช่นกัน ใบหน้าทั้งสองข้างยุบลงไปดูไม่หล่ออีกต่อไปแล้ว ทั้งยังดูประหลาดมาก ๆ อย่างชัดเจนด้วย

หลี่โม่ชกที่กรามของพนักงานคนหล่อด้วยหมัดอัปเปอร์คัทอีก พนักงานคนหล่อถูกชกจนลอยกระเด็นไป จากนั้นก็ตกลงที่พื้นอย่างแรง

พนักงานสุดหล่อกระดูกโหนกแก้มและกระดูกกรามหัก เขานอนอยู่บนพื้นอย่างน่าสังเวช น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด ขณะเอามือทั้งสองข้างแตะแก้มที่เสียโฉมเบา ๆ พลางร้องไห้อย่างเศร้ามากขึ้นเรื่อย ๆ

หนังศีรษะของหัวหน้าจางรู้สึกชาขึ้นมา เขาตกใจกับด้านที่โหดเหี้ยมของหลี่โม่ แต่มาคิด ๆ ดูเรื่องที่พนักงานสุดหล่อทำลงไป หัวหน้าจางก็ปล่อยวางเรื่องนี้ไป

ถ้ามีคนกล้าทำแบบนี้กับตัวเอง หัวหน้าจางก็คงจะจัดการเขาจนตายไปแน่นอน

ผู้จัดการร้านกาแฟรีบวิ่งออกมาด้วยขาที่สั่นเทา เมื่อเห็นรูปร่างน่าสมเพชของพนักงานสุดหล่อ ผู้จัดการร้านก็ปวดหัวมาก ๆ

“พวกคุณ ทำไมพวกคุณถึงทำร้ายเฉินฟู่ล่ะครับ เรื่องนี้ต้องมีคำอธิบายนะครับ”

ผู้จัดการร้านกัดฟันพูดออกมา

หัวหน้าเอาบัตรของเขาออกมาให้ดูแล้วพูดเสียงเรียบ “เขามีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกผู้ร้าย เรากำลังทำคดีกันอยู่”

ผู้จัดการร้านอึ้งไป จากนั้นก็พยักหน้าแล้วถอยออกไป

ผู้จัดการร้านสบถอยู่ในใจนับไม่ถ้วน เขามองเฉินฟู่ด้วยความโกรธแล้วตะคอก “เฉินฟู่ แกไปข้องเกี่ยวกับพวกผู้ร้ายอีกงั้นเหรอ ทำไมฉันถึงตาบอดเอาแกมาเป็นพนักงานร้านกันนะ ตั้งแต่นี้ไปแกถูกไล่ออก”