บทที่ 811

“ซ้อมมัน! ซ้อมให้หนัก! ซ้อมให้ตาย!”

ฉินจี้เย่เอ่ยอย่างโหดเหี้ยม

“พี่ใหญ่ พี่บ้าไปแล้วเหรอ ให้คนมาซ้อมพวกเราทำไมเนี่ย?!”

คุณชายรองฉินถามด้วยความตื่นตระหนก

"แกยังกล้าถามว่าทำไมอีกเหรอ? พวกแกไปล่วงเกินคุณหลี่ก็คือการรนหาที่ตายแล้ว! อัดไอ้พวกเด็กนี่ให้กระดูกหักให้หมดทั้งร่างซะ!"

หลังจากฉินจี้เย่พูดจบก็ทำให้เป็นตัวอย่างก่อน พลันเหวี่ยงกำปั้นเข้าใส่ไหล่ของน้องชายจอมงี่เง่าทั้งสองคน

หมัดอันหนักหน่วง ชกใส่จนคุณชายรองฉินและคุณชายเล็กฉินกรีดร้องคร่ำครวญ

“ทำแบบนี้เนี่ย เร็ว ๆ เข้า”

หลังจากทำการสาธิตเสร็จแล้ว ฉินจี้เย่ถลึงตามองไปที่พวกบอดี้การ์ดแล้วพูดขึ้น

เหล่าบอดี้การ์ดกัดฟันฝืนลงมือ ทุบตีคุณชายรองฉินและคุณชายเล็กฉินอย่างรุนแรง

พวกชาวบ้านกินเผือกต่างหวาดหวั่นพรั่นพรึง การลงไม้ลงมือกับพี่น้งของตัวเองอย่างโหดเหี้ยมแบบนี้ หากไม่มีเหตุผลที่เพียงพอมันก็คงไม่ใช่เรื่องที่เข้าท่าอย่างแน่นอน

ท่ามกลางสายตาของพวกชาวบ้านกินเผือก ฉินจี้เย่ก็เดินไปหาหลี่โม่ ก่อนจะโค้งตัวคำนับทำมุม 110 องศาให้กับหลี่โม่ อีกแค่นิดเดียวหัวของเขาก็จะชนกับปลายเท้าอยู่แล้ว

"คุณหลี่ ผมขออภัยแทนน้องชายงี่เง่าทั้งสองของผมด้วย พวกเขามีตาหามีแววไม่ ขอคุณหลี่ได้โปรดยกโทษให้พวกเขาด้วย ผมจะจัดการกับพวกเขาอย่างดีอย่างแน่นอน และต่อจากนี้ไปผมจะไม่ปล่อยพวกเขากลับมาในประเทศอีกแม้แต่ก้าวเดียวครับ”

หลี่โม่พยักหน้าเล็กน้อยและพูดอย่างเรียบเฉย "งั้นเอาตามนั้นก็แล้วกัน ฉันจะไม่เอาเรื่องอะไรมากมาย"

"ขอบคุณคุณหลี่ ในนามของตระกูลฉิน ผมขอขอบคุณสำหรับความใจกว้างของคุณครับ"

หลังจากฉินจี้เย่พูดจบก็ยังโค้งคำนับและขอโทษอย่างต่อเนื่อง ด้วยท่าทางที่เคารพนอบน้อมเกินบรรยาย