บทที่ 813

เมื่อเห็นกู้ชิงหลินวิ่งเตลิดหนีไปทั้งน้ำตา สวีอวิ๋นอวิ๋นก็รู้สึกตื่นตระหนกอย่างยิ่ง สายตาที่มองไปยังหลี่โม่พลันแปลกประหลาดไปทันที

ทั้งหมดนี้เป็นภาพลวงตาใช่ไหม?

หลี่โม่ ไอ้ขยะนี่ จู่ ๆ มันจะไปทรงพลังอำนาจขึ้นมาได้ยังไง นี่มันไม่เหมือนกับที่คิดเอาไว้เลยสักนิด!

สวีอวิ๋นอวิ๋นตกอยู่ในความสับสนมึนงง เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทำให้เธอตระหนกตกใจมากเกินไปจริง ๆ

พวกลูกเศรษฐีไม่น้อยที่มามุงดูต่างรีบกรูกันเข้ามา ต้องการที่จะทักทายหลี่โม่ ไม่ว่าจะสามารถสร้างความสัมพันธ์กับหลี่โม่ได้หรือไม่ อย่างไรก็ต้องเสนอหน้าเข้าไปทำความรู้จักก่อน ต่อไปหากบังเอิญพบกับหลี่โม่อีกครั้งจะได้มีเรื่องให้คุยสานสัมพันธ์ได้

“คุณหลี่ ผมคือเฉินเซี่ยงหนานจากตระกูลเฉิน เป็นเกียรติจริง ๆ ที่ได้พบคุณ พวกเรามานั่งดื่มด้วยกันสักแก้วสิครับ”

“ผมคือจางเทียนซิงจากตระกูลจาง ผมกับพี่ฉินต่างก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ต่อไปคุณหลี่เองก็เป็นเพื่อนผมเหมือนกัน ยังไงขอเชิญคุณหลี่นั่งลงคุยกันสักหน่อยนะครับ”

หลี่โม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้สึกสนใจคุณชายเศรษฐีที่กรูกันเข้ามาเหล่านั้นแม้แต่น้อย แล้วดึงกู้หยุนหลานเดินไปที่เงียบ ๆ อีกด้านหนึ่ง

กลุ่มคุณชายเศรษฐีนั้นราวกับเอาหน้าร้อนนาบก้นเย็น สีหน้าต่างเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งขึ้นมาเล็กน้อย

“เฮ้ นี่มันคนอะไรกัน พวกเราประจบเอาใจกันขนาดนี้ แต่ไม่ไว้หน้าเราเลยสักนิด ช่างเห็นพวกเราทุกคนเป็นคนไร้ฐานะจริง ๆ”

“พี่ฉิน เจ้าหมอนี่มันยังไงกันแน่ ทำไมพี่ถึงพูดว่าเป็นสุนัขรับใช้ของเขาได้ แม้แต่หน้าตาของตระกูลฉินก็ไม่รักษาเลยสักนิด”

“เหล่าฉิน ครั้งนี้ก็ออกจะทำเกินไปหน่อยนะ เพื่อประจบเอาใจเขาถึงกับทำร้ายน้องชายของตัวเองได้ น่ากลัวว่านายกลับไปคงยากจะอธิบายกับลุงรองกับลุงสามของนายแล้วล่ะ”

เหล่าคุณชายเศรษฐีเห็นหลี่โม่จากไปแล้วจึงพากันล้อมรอบฉินจี้เย่เอาไว้ ต้องการจะล้วงเอาข้อมูลออกมาจากปากของฉินจี้เย่สักนิด

ฉินจี้เย่เอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “ระวังปากของพวกนายให้ดี ถ้าใครพ่นคำพูดที่ไม่ให้เกียรติคุณหลี่ออกมา ก็อย่าหาว่าฉันฉินจี้เย่ไม่เห็นแก่มิตรภาพในอดีตก็แล้วกัน”