บทที่ 819

ฉินจี้เย่นั่งประจำที่ สายตาเอาแต่ลอยไปทางเฉินเสี่ยวถง ท่าทางของเขาราวกับวิญญาณไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

หลี่โม่ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “ถ้านายชอบเธอก็เข้าไปสารภาพเลยสิ เอาแต่แอบมองอยู่แบบนี้จะไปมีความหมายอะไรเล่า”

“คือว่าผม เมื่อกี้ผมก็ไปแล้วนี่ครับ แต่ แต่ว่า......”

ฉินจี้เย่ในตอนนี้ไร้ซึ่งความสง่าน่าเกรงขามของคุณชายใหญ่แห่งตระกูลฉินอีกแล้ว กลับกันเหมือนเป็นเด็กหนุ่มที่เพิ่งมีความรักเสียมากกว่า พอเห็นผู้หญิงที่ทำให้ใจสั่นไหวก็ทำอะไรไม่ถูกขึ้นมา

กู้หยุนหลานหัวเราะเบา ๆ แล้วขยับเข้าไปกระซิบข้างหูหลี่โม่ “แล้วคุณล่ะ ไม่ใจสั่นสักหน่อยเลยเหรอ?”

“ไม่มีทางแน่นอนอยู่แล้ว หัวใจของผมมีแต่คุณเท่านั้น ใส่ใครอื่นเข้าไปไม่ได้อีกแล้ว” หลี่โม่พูดอย่างจริงจัง

เฉินเสี่ยวถงเงี่ยหูฟังบทสนทนาของพวกหลี่โม่ เมื่อได้ยินหลี่โม่พูดว่าใจเขาใส่ใครอื่นเข้าไปไม่ได้อีก เฉินเสี่ยวถงก็กัดฟันแน่น

'ใส่ใครอื่นเข้าไปไม่ได้บ้าบออะไร คำพูดของผู้ชายมันหลอกลวงทั้งนั้น ฉันจะต้องล่อนายมาติดกับให้ได้ ถึงตอนนั้นคอยดูซิว่าในใจของนายจะยังใส่คนอื่นเข้าไปได้อีกไหม!'

เฉินเสี่ยวถงนั้นแต่เดิมเห็นการยั่วยวนหลี่โม่เป็นเพียงภารกิจเท่านั้น แต่ตอนนี้ความคิดของเธอเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้แต่ตัวเฉินเสี่ยวถงเองก็ไม่ทันสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงนั้น

ลุงฝูยืนก้มหน้าอยู่ด้านหลังเฉินเสี่ยวถง ราวกับพระชราเข้าฌาน ขอแค่ไม่มีใครเข้ามารบกวนแผนการ ลุงฝูก็จะยืนอยู่เช่นนี้โดยไม่ขยับเขยื้อน

หลี่โม่ชำเลืองมองลุงฝูเล็กน้อย เมื่อเห็นร่างของลุงฝูที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ก็รู้สึกได้ลาง ๆ ว่าลุงฝูเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง

มีหน้าที่งดงามขนาดนี้ ทั้งยังมียอดฝีมือคอยติดตามอีก หลี่โม่คาดเดาว่าฐานะของเฉินเสี่ยวถงคงไม่ธรรมดา นอกจากนี้การที่เฉินเสี่ยวถงตรงมานั่งในมุมลับตาแบบนี้ หลี่โม่ตงิดใจว่าเฉินเสี่ยวถงอาจจะมาเพราะตนเอง

ทว่าหลี่โม่ก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรแม้แต่น้อย ชีวิตคนก็เหมือนละครล้วนขึ้นอยู่กับฝีมือการแสดง ในเมื่อเฉินเสี่ยวถงอยากแสดงละคร หลี่โม่ก็อยากจะดูว่าเธอจะแสดงอะไร