บทที่ 840

“พี่ไว้ใจเขาจริง ๆ นะเนี่ย” เฉินเสี่ยวถงพูดอย่างอิจฉา

“เหอะ ๆ นี่ไม่ใช่ความไว้ใจหรอก แต่เราเชื่อใจซึ่งกันและกัน”

เฉินเสี่ยวถงก้มหน้าไม่พูดอะไร คิดในใจว่าความเชื่อใจคือเพราะว่ามีข้อต่อรองในการทรยศไม่เพียงพอ ถ้ามีข้อต่อรองเพียงพออยู่ต่อหน้าจริง ๆ หลี่โม่คงจะต้องทรยศอย่างแน่นอน

ถ้าใช้การช่วยเขาโค่นล้มราชินีมังกรมาเป็นข้อต่อรอง ไม่รู้ว่าหลี่โม่จะทรยศกู้หยุนหลานหรือเปล่า

เฉินเสี่ยวถงครุ่นคิดเงียบ ๆ ไม่ได้สังเกตว่ากู้หยุนหลานกำลังสังเกตสีหน้าของเธออย่างจริงจัง

หลี่โม่ขับรถออกจากลานจอดรถ พลางต่อสายหาชูจงเทียนด้วย

ไม่นานก็โทรติด เสียงของชูจงเทียนเห็นได้ชัดว่ากังวลเล็กน้อย “คุณหลี่”

“ทำไมคุณดูกังวลจัง สองวันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง การเตรียมการแข่งขันชกมวยใต้ดินนานาชาติเป็นยังไงบ้าง?” หลี่โม่ถามอย่างสบาย ๆ

ชูจงเทียนมองซ้ายทีขวาที จากนั้นหลบเข้าไปด้านในสุดของห้องน้ำ

“คุณหลี่ครับ นักมวยมาถึงหลายคนแล้ว สองวันมานี้ผมอยู่กับพวกเขาตลอด มักจะมีคนจ้องมองผมอยู่ตลอด ผมเลยไม่กล้าโทรหาคุณ พวกนักมวยมันบ้ามากจริง ๆ !”

หลี่โม่ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามอย่างสงสัย “คุณถูกควบคุมอิสรภาพเหรอ?”

“ไม่ครับ แต่ก็เกือบ ๆ จะถูกควบคุมแล้ว มันยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดสั้น ๆ ผมคิดว่าคุณไม่เข้าร่วมการแข่งขันชกมวยดำนี้จะดีกว่าสำหรับคุณ ในการฝึกซ้อมสองวันนี้ นักมวยจำนวนมากถูกชกจนตาย มันนองเลือดและโหดร้ายเกินไปครับ!”

“ผมชูจงเทียนไม่ใช่คนที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง ตอนที่เร่ร่อนเมื่อก่อน ผมเคยเห็นคนที่โหดเหี้ยมมากมาย แต่ผมไม่เคยเห็นคนที่โหดเหี้ยมเหมือนคนพวกนี้มาก่อนเลย พวกที่ฆ่าแล้วเปิดกะโหลกออกมากินสมองก็มี มันมีแต่พวกไร้มนุษยธรรม!”

ชูจงเทียนพูดจบก็นึกถึงเหตุการณ์นองเลือด อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น เขารู้สึกเขาไม่สบายใจเลย