บทที่ 849

สำหรับคุณชายเล็กหลินเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย เพียงแต่หากสามารถใช้เงินแก้ไขปัญหาได้ มันก็คงไม่ใช่ปัญหาหรอก

หากมีใครสามารถฆ่าหลี่โม่กู้หน้าคืนมาให้คุณชายเล็กหลินได้ คุณชายเล็กหลินก็อาจถึงขั้นยอมให้เช็คเปล่าไปเลยก็ได้

“ลุงเป้า เงินไม่ใช่ปัญหาหรอก ลุงบอกมาเลยเถอะว่าจะจัดการหลี่โม่ยังไง จะห้าล้าน ห้าสิบล้านก็ไม่มีปัญหา ถ้ายังไม่พอ ฉันให้เลยร้อยล้านเอาชีวิตมันมาให้ได้!”

คุณชายเล็กหลินพูดอย่างโกรธแค้น

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการสืบทอดตำแหน่งในตระกูลหลิน คุณชายเล็กหลินพร้อมที่จะทุ่มเต็มที่ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องกู้หน้ากลับคืนมาและต้องยึดครองกรุงโซลกับชูโจวให้ได้！

ลุงเป้าหรี่ตาลง เขาครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น “ผมมีรุ่นน้องอยู่คนหนึ่งที่เป็นพวกเห็นเงินแล้วตาโต พวกเราต่างเรียกเขาว่าจอมละโมบ รุ่นน้องคนนี้ฝีมือต่อสู้เก่งกาจกว่าผมมากทีเดียว เพื่อเงินแล้วเขาสามารถทำได้ทุกอย่าง ตัวเขาเองก็สร้างอำนาจอิทธิพลอยู่ข้างนอก ทำธุรกิจมากมายหลายอย่าง”

“ลุงไม่ต้องพูดให้มากความ เข้าเรื่องมาเลย รุ่นน้องของลุงสามารถฆ่าไอ้หลี่โม่ได้ไหม! ขอแค่เขาฆ่าหลี่โม่ตายได้ก็เรียกเขามาได้เลย ราคาเท่าไหร่ฉันก็ยอมจ่ายได้ทั้งนั้น”

ลุงเป้าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ถึงยังไงตอนที่สู้กับพวกเรา เขาเพียงคนเดียวก็สามารถสู้กับคนสามสี่คนได้เหลือเฟือ ผมคิดว่าเขาน่าจะเอาชนะหลี่โม่ได้ อย่างน้อยที่สุดก็คงสามารถสู้ได้อย่างสูสี”

“สูสีงั้นเหรอ? ยังมีคนที่น่าเชื่อถือกว่านี้อีกไหม จ้างมาหลาย ๆ คนก็ได้ ครั้งนี้ฉันจะเอาเงินส่วนตัวมาทุ่มให้เลย ขอแค่สามารถฆ่าไอ้หลี่โม่ได้ก็พอ!”

คุณชายเล็กหลินแทบอยากร่อนเช็คเปล่าไปจ้างยอดฝีมือมาให้หมด แต่น่าเสียดายคุณชายเล็กหลินไม่รู้จักยอดฝีมือพวกนั้น ทำได้เพียงให้ลุงเป้าติดต่อมาให้

ลุงเป้ายิ้มอย่างขมขื่นเล็กน้อย “คุณชายสาม คุณเห็นยอดฝีมือเป็นหัวผักกาดเสียแล้ว ก็เพราะเจ้าจอมละโมบมีพรสวรรค์ถึงสามารถประสบความสำเร็จได้สูงขนาดนั้น คนที่เก่งกาจยิ่งกว่าจอมละโมบนั้น ผมยังไม่เคยพบเจอมาก่อนเลย แน่นอนว่า นอกจากไอ้หลี่โม่เวรนั่นครับ”

“ได้ ๆ ๆ มีคนเดียวก็คนเดียว ลุงรีบติดต่อมาเลย แล้วก็ถามจอมละโมบด้วยว่ารู้จักยอดฝีมือคนไหนอีกไหม ขอแค่สามารถเชิญมาให้เยอะ ๆ เข้าไว้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะฆ่าไอ้ลูกหมาหลี่โม่นั่นไม่ได้!”