บทที่ 850

“เขาออกเดินทางแล้วครับ คงจะมาถึงเช้ามืดนี้ พรุ่งนี้เช้าก็สามารถไปจัดการไอ้หลี่โม่ได้เลยครับ”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ดี ฉันจะพักผ่อนให้เต็มที่สักคืนก่อน แล้วพรุ่งนี้จะได้ไปดูไอ้หลี่โม่ถูกซ้อมจนตายให้สดชื่น ถึงตอนนั้นฉันจะเหยียบย่ำศพของมันให้หนำใจ!”

คุณชายเล็กหลินกลับมาที่ห้องด้วยความสะใจ เฝ้ารอให้วันรุ่งขึ้นมาถึง

......

หลี่โม่มาถึงร้านกาแฟตรงข้ามโรงพยาบาล เพียงเพิ่งจะเดินผ่านประตูร้านเข้ามาก็ได้ยินเสียงดุด่าต่อว่าดังขึ้น หนึ่งในนั้นมีเสียงที่เขารู้สึกคุ้นเคยอยู่ด้วย ฟังดูแล้วเหมือนจะเป็นเสียงของหวังจงฉวน

หลี่โม่เดินไปหาต้นเสียงจึงพบกับหวังจงฉวนกำลังยืนอยู่ที่ประตูห้องรับรองส่วนตัวและเผชิญหน้ากับชายฉกรรจ์หน้าตาดุร้ายสองสามคน

“แกนี่มันหน้าหนาหน้าทนนักนะ พี่เทาของพวกเราถูกใจสาวน้อยสองคนนี้ ให้พวกหล่อนไปนั่งเป็นเพื่อน แล้วแกจะมายืนขวางยึก ๆ ยัก ๆ อะไรอยู่ตรงนี้ ถ้ายังกล้ามาขวาง ฉันจะอัดแกให้เละเป็นอาหารหมาซะเลย”

“จะไปพูดไร้สาระกับพวกมันทำไม แค่ซ้อมไอ้หมาขวางทางนี้ให้สลบเหมือดไปเลย แล้วพาสาวน้อยสองคนนี้ไปก็ได้แล้ว อย่าทำให้พี่เทารอจนหงุดหงิด เดี๋ยวพวกเราจะโดนดีกันหมด”

เห็นได้ชัดว่าชายฉกรรจ์ที่พูดอยู่นั้นรำคาญจะต่อล้อต่อเถียง เขาง้างมือตบเข้าไปที่หน้าของหวังจงฉวนทันที

เพียะ!

หวังจงฉวนถูกตบจนซวนเซไปอีกด้าน เลือดกำเดาพลันไหลพรากออกมา

“ดูซิ แค่นี้ก็แก้ปัญหาได้แล้วไม่ใช่รึไง เตะอีกสักทีมันก็ลงไปนอนร้องไห้ที่พื้นแล้ว แล้วพวกเราก็พาสาวสวยไปหาพี่เทาได้เลย เรื่องง่าย ๆ ไม่เห็นต้องพูดอะไรให้ไร้ประโยชน์”