บทที่ 862

พี่คังรู้สึกว่าเมอร์เซเดสเบนซ์คันนี้ต้องดัดแปลงมาแล้วแน่นอน เพื่อเอามาใช้วิธีแกล้งเป็นหมูกินเสือ ไม่อย่างนั้นจะวิ่งด้วยความเร็วสูงขนาดนี้ไม่ได้!

แต่ถึงจะเป็นรถเมอร์เซเดสเบนซ์ที่ได้รับการดัดแปลงมาแล้ว ก็ไม่น่าจะเร็วกว่ารถบูกัตติเวย์รอน มันไม่ใช่รถฟอร์มูลาวันด้วย จะขับด้วยความเร็ว 350 กิโลเมตรต่อชั่วโมงได้อย่างไร!

พี่คังกัดฟันเหยียบคันเร่ง ความเร็วของรถบูกัตติเวย์รอนก็เพิ่มขึ้นอีก

360… 370… 380 กิโลเมตรต่อชั่วโมง สามร้อยแปดสิบไมล์!

ตัวมาตรวัดความเร็วชี้ไปถึงที่สุดแล้ว ครั้งแรกเลยที่พี่คังขับรถบูกัตติเวย์รอนด้วยความเร็วสูงสุด

แม้ว่าชาวต่างชาติบางคนจะขับรถบูกัตติเวย์รอนด้วยความเร็วเกิน 400 กิโลเมตรต่อชั่วโมงแต่พี่คังก็รู้สึกว่าตัวเองทำไม่ได้

ไม่ว่าจะคำนึงถึงทักษะการขับรถ ความสามารถในการตอบสนองอะไรใด ๆ แล้ว พี่คังรู้สึกว่าการขับรถไป 380 กิโลเมตรต่อชั่วโมงนั้นคือขีดจำกัดของเขาแล้ว นับว่าได้ใช้ความแข็งแกร่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาแล้ว!

"ฮู่ว!"

พี่คังหายใจออกยาว ๆ มือของเขาที่กำพวงมาลัยอยู่มีเส้นเลือดดำปูดออกมา ดวงตาจับจ้องไปที่ด้านหน้า เกรงว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้นกะทันหันบนถนนตรงหน้า

ความเร็ว 380 กิโลเตรต่อชั่วโมง ต้องระมัดระวังในการหมุนพวงมาลัย หากเกิดเหตุกะทันหันจริง ไม่ว่าจะเป็นทางทั่วไปหรือการเบรกก็จะทำให้รถสูญเสียการควบคุมอย่างแน่นอน

“เดี๋ยวก่อน! เราต้องชนะ 380 กิโลเมตรต่อชั่วโมงจะต้องกดมันไว้ได้อย่างแน่นอน!”

พี่คังพึมพำเสียงเบา รู้สึกว่าตัวเองจะต้องชนะได้แน่นอน

แต่หลังจากที่พี่คังพูดจบ จู่ ๆ ก็ตระหนักว่าดูเหมือนจะไม่ตกลงที่จะแข่งกับคนขับรถเมอร์เซเดสเบนซ์นี่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนจบของการแข่งขันเลย แบบนี้จะถือว่าเขาเป็นผู้ชนะได้อย่างไร?

ในชั่วขณะที่พี่คังเสียสมาธิ เสียงเครื่องยนต์ก็คำรามเหมือนเสือ ขัดจังหวะความคิดของพี่คัง