บทที่ 868

คุณชายเล็กหลินพยักหน้าอย่างตื่นเต้น สายตาจับตาดูหมัดของหม่างจือ

หมัดของหม่างจืออยู่ห่างจากหลี่โม่เพียงแค่ครึ่งเมตร จู่ ๆ หลี่โม่ก็ขยับ หลังจากยกมือขวาขึ้นร่างกายของเขาก็ขยับไปมา หมัดขวาของเขาก็พุ่งออกมาเหมือนลูกกระสุนปืน

หมัดที่ปล่อยทีหลังแต่ไปถึงก่อนกระแทกใบหน้าของหม่างจือ จนร่างหม่างจือกระเด็นไปข้างหลัง จากนั้นหลี่โม่ก็ทำท่าเช่นเดียวกับท่าที่หม่างจือขอให้หลี่โม่ทำ ลอยกลางอากาศไปล้มลงกับพื้น

โครม!

หม่างจือล้มลงกับพื้น ฝุ่นควันกระจายทั่วพื้นไปหมด ตามมาด้วยหม่างจือที่อ้าปากแล้วมีเลือดเต็มปากพุ่งออกมาราวกับน้ำพุ

หลี่โม่ค่อย ๆ เก็บหมัด แล้วพูดอย่างเรียบ ๆ “ทำตามบทที่นายบอกฉันแล้วนะ ล้มลงไปพื้นอย่างสมบูรณ์แบบเลย ท่าทางของฉันก็หล่อพอแล้ว สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือฉันไม่ได้ฆ่านายด้วยหมัดเดียว ฉันไว้ชีวิตนายแล้ว”

หม่างจือเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองหลี่โม่ด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว กำลังจะอ้าปากพูด ก็มีเลือดไหลออกมาอีก

“พรวด! ฉัน บอกให้นายล้มลงกับพื้น!”

“ขอโทษที นายไม่ได้บอกให้ชัดเจน ฉันคิดว่านายอยากจะล้มลงกับพื้น ไม่งั้นเรามาทำกันใหม่อีกทีสิ” หลี่โม่พูดยิ้ม ๆ

หม่างจือเอียงคอ เขาโกรธจนจะสลบไป

หลงเทาปล่อยมือที่กุมหัวไว้แล้วค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของหลี่โม่ รู้สึกว่าร่างของหลี่โม่นั้นสูงใหญ่มาก จนเหมือนกับซูเปอร์แมนแล้ว

คุณชายเล็กหลินตกตะลึง มองหม่างจือหมดสติแล้วพูด “พวกคุณสองคน นั่นคือสิ่งที่พวกคุณพูดเมื่อกี้นี้เหรอ? ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไปล่ะ”

สีหน้าของลุงเป้าครึ้มไปทันที นี่มันมีบางอย่างผิดปกติที่ไหน มันผิดปกติทั้งหมดเลยต่างหาก มันพลิกกลับจากที่หม่างจือพูดโดยสิ้นเชิงเลย!

จอมละโมบเหมือนมองหลี่โม่ มือขวาจับเข้ากับที่เท้าแขนของเก้าอี้ ที่เท้าแขนที่ทำจากไม้และเหล็กถูกจอมละโมบบดขยี้ไป