บทที่ 867

หมั่งจึที่ร่างเท่าประตูเดินไปทางหลงเทา หลงเทาตัวสั่นด้วยความตกใจแล้วพูดอย่างตื่นตระหนก “คุณชายสาม นี่คุณชายสามหมายความว่าอะไรครับ คุณไม่ควรทำแบบนี้กับผมนะครับ เราจะทำการค้าขายต้องมีเมตตานะครับ!”

“ใครจะไปมีเมตตากับนาย ฉันเรียกนายมาที่นี่ก็เพื่อให้เป็นคู่ฝึกซ้อม ถ้านายเอาชนะหมั่งจึได้ ฉันจะให้เครดิตนาย แต่ถ้าหากนายเอาชนะไม่ได้ งั้นอีกเดี๋ยวฉันจะฝังนายทั้งเป็น”

ใบหน้าของคุณชายสามหลินปรากฏความเกลียดชัง ความโกรธที่ระงับอยู่ในใจก็เผยออกมาแล้ว เขาจินตนาการว่าหลงเทาเป็นหลี่โม่ ครุ่นคิดว่าพรุ่งนี้ควรจะจัดการกับหลี่โม่ยังไงดีถึงจะได้ผลดีขึ้นอีก

ต้องจัดการหลี่โม่ต่อหน้าสาวสวยทั้งสองถึงจะได้ แล้วก่อนที่หลี่โม่จะตาย ให้เขาดูว่าฉันจะทำให้ภรรยาของเขามีความสุขได้ยังไง!

เมื่อเห็นว่าคุณชายสามหลินไม่ได้พูดเรื่องศีลธรรมเลย หลงเทาก็มองไปที่หลี่โม่เพื่อขอความช่วยเหลือ “ทำยังไงดี!”

“เขาต้องการต่อสู้กับนาย นายก็ย่อมต้องสู้กับเขาสิ ถ้าเอาชนะไม่ได้ก็คุกเข่าให้ก็พอ”

หลี่โม่พูดอย่างเฉยเมย

หลงเทาทรุดเลย ไม่รอให้หมั่งจึลงมือ เขาก็ยกสองมือกุมหัวนั่งยอง ๆ ข้างหลังหลี่โม่ หลับตาแล้วตะโกน "พี่ใหญ่ ผมทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ พี่รีบใช้พลังของงพี่เถอะ”

หมั่งจึหยุดไปครู่หนึ่ง มองหลงเทาที่กำลังทำท่านั่งยอง ๆ อย่างสงสัย ส่ายหมัดแล้วพูด “นายเป็นอะไร ฉันยังไม่ได้ลงมืออะไรเลย ความร่วมมือที่นายขอมันกระตือรือร้นมากเกินไป”

หลงเทาพูดด้วยใบหน้าโศกเศร้า “ไม่กระตือรือร้นไม่ได้สิ ฉันไม่อยากถูกอัด พวกนายปล่อยฉันเถอะ”

“ให้ตาย ขี้ขลาดแบบนี้ทำไมถึงเป็นหัวหน้าได้ น่าขำจริง ๆ เลย แล้วนั่นใคร คนที่ยืนตรงนั้นน่ะ แกมาทำกับฉันเลย ถ้าฉันต่อยไป แกก็ให้ความร่วมมือถอยหลังล้มลงไปหน่อยนะ แบบนี้ฉันเมตตาได้นิดหน่อย ไม่มีทางต่อยนายตายหรอก”

หมั่งจึพูดอย่างร่าเริง มือทำท่าทางถอยหลัง “ดูดีแล้วใช่ไหม ต้องกระโดดถอยไปแบบนี้นะ แบบนี้ท่าทางของฉันจะได้หล่อ พวกอาจารย์ด้านการต่อสู้ที่หลอกผู้คนล้วนถ่ายวิดีโอกันแบบนี้แหละ ฉันก็ต้องเรียนรู้บ้างเหมือนกัน”

หลี่โม่พยักหน้ายิ้ม ๆ พูดอย่างให้ความร่วมมือ “ตกลง จะทำตามที่คุณต้องการเลย จะทำให้คุณได้รับประสบการณ์ที่ดีที่สุดแน่นอน”

“แบบนี้สิถึงจะถูกต้อง มาเลย ดูฉันทุบตีนายด้วยหมัดนี้หน่อย!”