บทที่ 877

รถสปอร์ตค่อย ๆ หยุดลง

พี่คังกับหลงเทาลงมาจากรถ

เมื่อเห็นฉากอันน่าสังเวชบนถนนและยังมีศพของคุณชายสามหลินกับลุงเป้าอยู่อีก พี่คังก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อยอีกครั้ง

ส่วนหลงเทานั้นดีกว่าหน่อย ถึงอย่างไรเขาเองก็เห็นฉากคนฆ่ากันตายมามากแล้ว

“คุณหลี่ คุณไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม ให้ไปส่งที่โรงพยาบาลไหมครับ?”

หลงเทาเอ่ยถามอย่างกระวนกระวาย

หลี่โม่ส่ายหน้า “ไม่เป็นไร คุณชายสามหลินตายแล้ว นายเองก็รีบกลับไปหลบภัยที่ถิ่นของนายเถอะ ถ้าตระกูลหลินมาหานาย เป็นตายยังไงก็ห้ามบอกว่าเกี่ยวข้องกับฉันล่ะ”

หลงเทาประหวั่นพรั่นพรึง ในใจรู้สึกหวาดหวั่นอย่างรุนแรง นึกอยากจะคุกเข่าลงแล้วกอดขาของหลี่โม่เอาไว้

“คุณหลี่ ผม ผมจะหลบภัยยังไงได้ ตระกูลหลินต้องไม่ยอมวางมือแน่ ถ้าหากสาวมาถึงผมจริง ๆ ผมก็คงหลบไม่พ้นหรอกครับ”

หลงเทาที่เต็มไปด้วยสีหน้าไม่ได้รับความเป็นธรรมเกือบจะร้องไห้ออกมา น้ำตาเอ่อมาคลอเบ้าเรียบร้อยแล้ว พร้อมที่จะร้องออกมาได้ทุกเมื่อ

“ที่ไม่ได้เอาชีวิจนายก็เป็นเมตตาของฉันมากแล้ว อย่ามาลองดีกับขีดความอดทนของฉัน รีบไสหัวไปซะ”

หลี่โม่ไม่เสวนากับหลงเทาอีกต่อไป ด้วยการกระทำก่อนหน้านี้ของหลงเทา แค่หลี่โม่ไม่ได้ฆ่าเขาก็นับว่าปรานีมากแล้ว

หลงเทาเองก็รู้ว่าคงเกาะแข้งเกาะขาหลี่โม่ไม่ได้แล้วจึงได้แต่ถอนหายใจอย่างอย่างเศร้าสลด ครุ่นคิดว่าจะเก็บข้าวของมีค่าหนีไปต่างประเทศ หาที่ไหนสักที่เปลี่ยนชื่อสกุลแล้วใช้ชีวิตหรูหราสุขสบายก็จบแล้ว

ถึงอย่างไรเขาใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยมานานขนาดนี้ก็พอมีเงินสะสมอยู่บ้าง หากว่าเอ้อระเหยต่อไปก็ไม่รู้ว่าวันไหนชีวิตจะตกลงแม่น้ำแห่งความตาย อย่างนั้นถือโอกาสนี้ล้างมือในอ่างทองคำก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน

“ขอบคุณคุณหลี่ที่ละเว้น ผมจะกลับไปเก็บข้าวของแล้วไปต่างประเทศ หวังว่าผมจะได้พบกับคุณหลี่อีกครั้งในสักวันนะครับ”