บทที่ 878

หลี่โม่เหลือบมองคังเหวินซินอย่างแปลกใจเล็กน้อย

คังเหวินซินพูดอย่างหน้าหนาหน้าทน “ใช่ครับ ผมมันคนโง่คนนั้นเอง”

“บูกัตติมาให้นายขับแบบนั้นมันเสียของจริง ๆ แต่ก็เป็นเรื่องธรรมดา แม้แต่นักขับมืออาชีพเองก็อาจจะขับได้ไม่ดีมากนักเลย อันที่จริง การขับรถมันก็เรื่องแค่นั้นเอง หากเป็นหนึ่งเดียวกับรถได้ ถึงจะสามารถเข้าใจอะไรหลายอย่าง”

หลี่โม่เข้าไปนั่งตำแหน่งคนขับ คังเหวินซินขบคิดคำพูดของหลี่โม่อย่างเหม่อลอย

เป็นหนึ่งเดียวกับรถ นั่นมันขั้นสุดยอดของการขับรถเลยนี่นา มิน่าความห่างชั้นของตนกับหลี่โม่ถึงได้ใหญ่ขนาดนี้ แค่ระดับก็ต่างกันเป็นโยชน์แล้ว

หากเทียบกับระดับขั้นในนิยายแนวบำเพ็ญเซียนแล้ว ระดับในการขับรถของหลี่โม่ก็เทียบเท่ากับขั้นจินตันแล้ว ส่วนตนนั้นแม้แต่ขั้นสร้างรากฐานก็ยังไม่ถึงเลย ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดินเลยจริง ๆ

“จะขึ้นรถไหม? ถ้านายไม่ขึ้นฉันจะขับรถไปแล้วนะ” หลี่โม่เอ่ยตะโกนอยู่ในรถ

คราวนี้คังเหวินซินได้สติกลับมา ตะลีตะลานเข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับทันที

หลี่โม่เหยียบคันเร่ง พร้อมกับเข้าเกียร์สองและออกตัวไปทันที รถสปอร์ตพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนู ก่อนที่ความเร็วจะทะลุร้อยในเวลาไม่ถึงสามวินาที

คังเหวินซินมองตาค้าง ที่ผ่านมาในกลุ่มคุณชายเศรษฐีของพวกเขาอย่างเร็วที่สุดก็ยังต้องใช้เวลามากกว่าสี่วินาทีถึงจะทะลุร้อยไปได้

“คุณหลี่คุณสุดยอดจริง ๆ แค่การออกตัวก็ไม่ธรรมดาแล้ว” คังเหวินซินพยายามยกยอหลี่โม่

หลี่โม่ยิ้มเรียบนิ่ง “นี่แค่พื้น ๆ เท่านั้น ก็เพราะกลัวจะขับรถนายพังเป็นเศษเหล็กน่ะสิ ไม่อย่างนั้นฉันสามารถทำความเร็วทะลุร้อยได้ภายในหนึ่งวินาทีเลย ถ้าหากว่าไม่สนใจว่าเครื่องยนต์กับกระปุกเกียร์จะพัง ความเร็วรถก็สามารถเพิ่มขึ้นได้อีกเยอะ”

คังเหวินซินพยักหน้ารัว เขาล้วนเข้าใจเหตุผลพวกนี้ อย่างเช่น รถแข่ง F1 นั้นมีอายุการใช้งานของอะไหล่แต่ละชิ้นที่สั้นกว่ารถทั่วไปมาก เพื่อทำความเร็วโดยไม่ต้องคำนึงถึงความเสียหาย เพราะรถต้องวิ่งด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามาตรฐาน ความเสียหายจึงมากกว่ารถทั่วไปมาก

รถสปอร์ตทะยานมาถึงตัวเมืองอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า หลี่โม่ขับมายังหน้าประตูที่พักแล้วจึงหยุดรถ