บทที่ 892

เฉินเสี่ยวถงมองคังเหวินซินที่กำลังปิดหน้าร้องไห้อย่างหมดคำพูด รู้สึกว่าตนเองได้พบกับลูกแหง่จริง ๆ เข้าแล้ว ผู้ชายปกติที่ไหนจะกลัวจนร้องไห้ ตนเองเป็นผู้หญิงยังไม่ร้องไห้เลย

“คุณหยุดทำตัวไม่ได้เรื่องได้ราวแบบนี้ได้ไหม อาจารย์ของคุณกำลังต่อสู้เพื่อชีวิตอยู่ คุณให้กำลังใจเขาดี ๆ ไม่ได้เหรอ?”

“นี่ฉันก็กังวลจนไม่กล้าดูไม่ใช่เหรอ? คุณดูแล้วบอกผลลัพธ์กับผมด้วยนะ ผมไม่กล้าดูจริงๆ”

คังเหวินซินมุดหัวของเขาไว้ระหว่างเข่า ทำตัวเหมือนนกกระจอกเทศ(1)

เฉินเสี่ยวถงเม้มริมฝีปากและไม่สนใจอาการของคังเหวินซินอีกต่อไป แต่มุ่งความสนใจไปที่หลี่โม่บนสังเวียน

หลี่โม่ยืนอยู่ตรงหน้านู่หล่าง ทำท่าทางเหมือนหวงเฟยหง เกี่ยวนิ้วชี้ไปที่นู่หล่าง

“มาสิ ให้ฉันสอนแกว่าความสุภาพคืออะไร”

นู่หล่างจ้องมองหลี่โม่อย่างดุเดือดแล้วพูดอย่างดุ ๆ "แกอวดดีเกินไปมั้ง จะสอนฉันว่าความสุภาพคืออะไร แกนี่มันตลกนะ!"

“โอ้ งั้นมาเริ่มสนุกกันเถอะ ทอมป์สันยังรอที่จะเห็นฉันใช้สิบแปดฝ่ามือสยบมังกรอยู่”

“มังกรบ้านแกสิ! ดูฉันทุบหัวแกเป็นหัวหมูแล้วกัน!”

นู่หลางโกรธพุ่งไปข้างหน้า รวมกำลังทั้งหมดของร่างกายมุ่งไปที่หมัดขวา ตอนที่เขาเหวี่ยงหมัดเกิดเสียงระเบิดดังลั่น ราวกับว่าหมัดของนู่หล่างทำให้อากาศแยกออก

ทอมป์สันมองหมัดของนู่หล่างแล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ รู้สึกว่าถ้าโดนหมัดนี้ไป หลี่โม่จะอาเจียนเป็นเลือดก็เป็นเรื่องปกติ

พวกนักมวยสูดหายใจเข้าลึก ๆ เวลานี้ถึงได้รู้ว่า นู่หล่างแข็งแกร่งมากกว่าที่เขาแสดงให้เห็นเมื่อกี้มาก

“นู่หล่างแข็งแกร่งมากแค่ไหนกัน เมื่อกี้เขายังไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดหมดแล้วเหรอ แล้วก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาใช้กำลังจนหมดหรือเปล่าด้วย”