บทที่ 891

หลี่โม่ยืนขึ้นมองทอมป์สันยิ้ม ๆ "ถ้าผมฆ่าเขาตายตอนนี้ ก็นับว่าผมผ่านการแข่งขันได้สำเร็จแล้วใช่ไหม ไม่จำเป็นต้องต่อสู้อีกครั้งใช่หรือเปล่า?”

“โอ้ คุณมีความคิดสร้างสรรค์มาก ในนามของคณะกรรมการจัดงานผมเห็นด้วย การแข่งขันของพวกคุณจะเริ่มอย่างเป็นทางการตอนนี้เลย ไม่ว่าจะเป็นคุณหรือนู่หล่าง ใครก็ตามที่ชนะจะได้ผ่านเข้าสู่การแข่งขันหลักเลย”

“ดีครับ”

หลี่โม่เดินเอามือไพล่หลังไปที่สังเวียน

นู่หล่างแสยะยิ้ม ขาทั้งสองออกแรงกระโดดจากพื้นขึ้นไปบนสังเวียน ยืนอยู่บนสังเวียนและเริ่มขยับแขน ขยับข้อมือ ราวกับว่ากำลังอบอุ่นร่างกายอยู่

หลี่โม่ค่อย ๆ ขึ้นบันไดทีละขั้นไปบนสังเวียน ราวกับคนแก่ที่กลัวก้าวพลาด

พวกนักมวยมองท่าทางหลี่โม่เดินขึ้นบันไดกันแล้วระเบิดหัวเราะออกมา พวกเขารู้สึกว่าหลี่โม่มาทำตลก ทำไม่ได้แม้แต่จะกระโดดขึ้นไปบนสังเวียนด้วยซ้ำ

“หมอนี่ฝึกมาจริงเหรอ? ตัวผอมไม่มีกล้ามเนื้อไม่ว่า ขนาดจะขึ้นเวทียังดูอย่างกับคนแก่”

“มันตลกมากจริง ๆ นะ คนแบบนี้ยังจะกล้าท้าทายนู่หล่าง คาดว่านู่หล่างจะสามารถฆ่าเขาได้ด้วยหมัดเดียวเลยล่ะ”

“เห็นคนโง่ ๆ มามากนะ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคนที่โง่ขนาดนี้ หรือว่าเขาตาบอด? ก่อนหน้านี้นู่หล่างฆ่าคนไปหลายคนแล้ว เขาน่าจะรับรู้ได้ถึงความเก่งกาจของนู่หล่างแล้วสิ”

พวกนักมวยพวกนั้นไม่มีใครมองหลี่โม่ในแง่ดีเลย แต่ก็เป็นเพราะหลี่โม่เก็บความสามารถไว้เกินไป ไม่มีพฤติกรรมอย่างที่คนเป็นยอดฝีมือควรมีเลย

ชูจงเทียนปิดหน้าไม่กล้าดูการต่อสู้ต่อไป ความดุร้ายของนู่หล่างในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ทำให้ในใจของชูจงเทียนไม่สบายใจมาก ๆ ในขณะนี้สิ่งที่ปรากฏในใจของชูจงเทียนก็คือ หลี่โม่จะถูกนู่หล่างอัด รู้สึกว่าแทบไม่มีหวังที่หลี่โม่จะเอาชนะนู่หล่างได้เลย

ที่นั่งตรงขอบของห้องฝึกซ้อม คังเหวินซินกับเฉินเสี่ยวถงนั่งด้วยกันแล้วจ้องมองไปที่หลี่โม่บนสังเวียน

สีหน้าของคังเหวินซินซีดเผือด เสื้อผ้าของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ