บทที่ 894

หลี่โม่โบกฝ่ามือไปมารอบ ๆ นู่หล่าง เงาของฝ่ามือมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องของนู่หล่างและเสียงกระดูกหัก ทำให้ทุกคนในที่แห่งนั้นมองอย่างหวาดกลัว

นี่ยังใช่นู่หล่างที่หยิ่งผยองคนนั้นอยู่เหรอ?

นี่โดนทุบตีจนกลายเป็นหมาไปแล้ว หมายังไม่น่าเวทนาขนาดนี้เลย!

“ทอมป์สัน คุณเห็นแล้วใช่ไหม นี่คือความอัปยศของมังกร นี่คือมังกรทะยานเก้าสวรรค์ นี่คือการเห็นมังกรในนา… นี่คือสิบแปดฝ่ามือสยบมังกรที่คุณอยากเห็น!”

ฝ่ามือสุดท้ายหลี่โม่ตบหลังนู่หล่าง นู่หล่างลอยตกลงไปด้านล่างสังเวียนราวกับว่าวที่เชือกขาดไป

ตุ้บ!

นู่หล่างล้มลงต่อหน้าทอมป์สัน อ้าปากกระอักเลือดออกมา เลือดสด ๆ กระเซ็นไปบนขากางเกงและรองเท้าของทอมป์สัน ย้อมให้ขากางเกงและรองเท้าของทอมป์สันเป็นสีแดงสด

ทอมป์สันขยับก้นของเขาตัวสั่นเทาแล้วไปนั่งข้าง ๆ อย่างระมัดระวัง ให้ตนเองได้อยู่ห่างจากนู่หล่างที่น่าสังเวช

“ขะ แข็งแกร่งมาก กังฟูจีนนี่แข็งแกร่งจริง ๆ”

ทอมป์สันพยายามยิ้มอย่างเต็มที่ เพียงแต่รอยยิ้มมันดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก

ชูจงเทียนหายใจออกยาว ๆ รู้สึกโล่งใจในทันที ความกังวลก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว

“คุณทอมป์สัน คุณไม่ต้องกังวลและกลัวมากขนาดนั้นหรอก คุณหลี่จะไม่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ ขอแค่คุณไม่ไปยั่วโมโหคุณหลี่ก็พอ”

แก้มของทอมป์สันกระตุก คิดในใจว่าแบบไหนถึงจะไม่ยั่วโมโห ที่ทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อมุ่งเป้าไปที่หลี่โม่ ถ้าหลี่โม่รู้ความจริงเกรงว่าคงจะทุบตีตนเองตายหลายสิบครั้ง!

“ผะ ผมรู้ นี่ก็เครียดไม่ใช่เหรอ พวกนายรีบพานู่หล่างออกไปเร็ว ส่งไปหาหมอว่าจะช่วยชีวิตเขาได้ไหม”