บทที่ 895

หลังจากที่เฉินเสี่ยวถงพูดจบก็เห็นหลี่โม่เอาแขนลง จึงกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของหลี่โม่ทันทีอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า

“ฮึก ๆ อ้อมกอดอบอุ่นจังเลย”

ใบหน้าของเฉินเสี่ยวถงเต็มไปด้วยความสุข เธออดไม่ได้ที่จะเอาหน้าถูหน้าอกของหลี่โม่

หลี่โม่ก้มหน้าลงมองเฉินเสี่ยวถง อยากจะผลักเฉินเสี่ยวถงออกไปจริง ๆ แต่พอเห็นท่าทางมีความสุขของเฉินเสี่ยวถง หลี่โม่ก็อดทนไว้

เวลาแบบนี้ถ้าผลักเฉินเสี่ยวถงออกไป เกรงว่ามันจะทำให้หญิงสาวที่เหมือนเทพธิดาคนนี้เสียใจ ถือเสียว่าให้อ้อมกอดคุณพ่อกับเธอแล้วกัน

หลี่โม่เงยหน้าขึ้น พยายามคิดว่าเฉินเสี่ยวถงคือซีซีลูกสาวของเขา

“มันสบายมาก ฉันอยากจะกอดพี่หลี่โม่ไว้ตลอดไม่ปล่อย ความรู้สึกมันมีความสุขมากกกกกกกก เลย”

เฉินเสี่ยวถงปล่อยหลี่โม่อย่างไม่เต็มใจ เธออยากกอดเขาไว้แบบนั้นตลอดเลยจริง ๆ ถ้าเธอสามารถกอดเขาไว้ได้ตราบชั่วนิรันดร์ก็คงจะดี

หลี่โม่ลูบหัวของเฉินเสี่ยวถง ขยี้ให้ผมที่นุ่มสลวยของเฉินเสี่ยวถงยุ่งเหยิง ดูน่ารักมากยิ่งขึ้นไปอีก

“เอาล่ะ กอดฉลองจบลงแล้ว เธอน่าจะบอกฉันได้แล้วว่ามาที่นี่ได้ยังไง”

“พี่หยุนหลานไปที่ไซต์ก่อสร้าง ฉันอยู่แต่ในห้องทำงานคนเดียวเบื่อมากเลยอยากออกไปเที่ยวเล่น พอออกมาก็เจอลูกศิษย์ของคุณ เขาขับรถพาฉันมาที่นี่ แต่เมื่อกี้เขากลัวจนร้องไห้ ท่าทางดูไม่ได้เรื่องได้ราวเท่าไหร่”

หลี่โม่มองคังเหวินซินที่กำลังเช็ดน้ำตาบนหน้าอย่างหมดคำพูด ไม่คิดเลยว่าหมอนี่จะขี้ขลาดถึงขนาดนี้ ตกใจความดุร้ายของนู่หล่างจนร้องไห้เนี่ยนะ

คังเหวินซินเดินไปหาหลี่โม่หน้าเศร้า ก้มหน้าลงแล้วพูด "เมื่อกี้ผมไม่ได้ร้องไห้นะ นั่นมันทรายเข้าตา ผมขยี้ตาแล้วมันเจ็บ”

“หา? คุณอย่ามาเสแสร้งได้ไหม? อยากให้ฉันเลียนแบบท่าทางคุณเมื่อกี้ไหม?” เฉินเสี่ยวถงเชิดหัวขึ้นแล้วพูด