บทที่ 898

เฉินเสี่ยวถงเช็ดน้ำตาและพูดอย่างน่าสงสาร "รู้แล้วค่ะ ฉันจะไม่ทำอีก ฉันจะเชื่อฟัง แต่อย่าไล่ฉันออกไปเลยนะ"

“หยุดเสแสร้งได้แล้ว ถ้ายังเสแสร้งอีก ฉันจะไล่คุณลงจากรถซะ”

เฉินเสี่ยวถงบุ้ยปาก ก้มหน้าและกัดฟัน รู้สึกว่าหลี่โม่ทำเกินไปแล้ว เขาเมินสาวสวยไปเลย ใจร้ายจริง ๆ

“อาจารย์ กลับบริษัทหรือเปล่าครับ?” คังเหวินซินถาม

“ไม่ ไปโรงพยาบาล”

หลี่โม่ตั้งจุดหมายการเดินทางให้คังเหวินซินขับตามการนำทางไป

ไม่นานหลี่โม่ก็พาคังเหวินซินกับเฉินเสี่ยวถงมาที่ห้องผู้ป่วยของซีซี พอซีซีเห็นหลี่โม่ก็กระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของหลี่โม่ และจุ๊บที่หน้าของหลี่โม่อย่างมีความสุข

“พ่อคะ พ่อมาหาหนูแล้ว แล้วลุงกับป้านี่คือใครกันคะ?”

ซีซีเอียงหัวมองคังเหวินซินและเฉินเสี่ยวถง

แก้มของคังเหวินซินกระตุก โดยคิดว่าเขาน่าจะรุ่นเดียวกับซีซี แค่ไม่รู้ว่าเขาควรจะนับเป็นพี่หรือน้องของซีซีกันแน่?

“ซีซี นี่ลูกศิษย์ของพ่อชื่อคังเหวินซิน เรียกเขาว่าพี่ก็พอแล้ว”

"คะ?"

ซีซีมองคังเหวินซินอย่างระมัดระวัง คังเหวินซินพยายามยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนแต่ยังคงความสุภาพอยู่

“นี่คือพี่เหรอคะ? แต่เขาดูแก่กว่าพ่ออีก” ซีซีพูดอย่างไร้เดียงสา