บทที่ 908

“อืม คนที่ฉันเชิญมาจะมาถึงในอีกไม่นาน รอสักครู่ก็แล้วกัน”

“ผมจะไปต้อนรับพวกเขาที่หน้าประตู เชิญคุณนั่งตามสบาย”

หลินเจิ้งหนานพาลูกน้องไปยืนต้อนรับข้างนอกห้อง เพื่อรอต้อนรับเหล่ายอดฝีมือที่กำลังจะมาถึง

ไม่นานนักพรตเต๋าวัยกลางคนที่สวมชุดคลุมยันต์แปดทิศคนหนึ่งก็เดินเข้ามา หลินเจิ้งหนานเข้าไปต้อนรับเขา และเชิญนักพรตเข้าไปในห้องอย่างกระตือรือร้น

จากนั้นก็มีชายร่างกำยำอีกสองสามคนเดินเข้ามาอีกติด ๆ กัน หลินเจิ้งนานก็ต้อนรับทักทายพวกเขาเช่นเดิมราวกับคัดลอกวาง

คนที่แต่งตัวแตกต่างกันกว่าสิบคนเดินเข้าไปในห้องไม่ขาดสาย ทั้งหมดดูเหมือนจะเป็นเหล่าผู้มากความสามารถ โดยรวมแล้วแตกต่างจากคนทั่วไปอย่างมาก

หลังจากวุ่นอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดหลินเจิ้งหนานก็ทักทายต้อนรับทุกคนเสร็จ แล้วกลับไปนั่งในห้องเพรสซิเดนท์เชี่ยลสวีทเป็นคนสุดท้าย

“กุ่ยเหล่าเอ้อ ที่บอกว่าสามารถต่อกรกับหลี่โม่ได้นั้นเรื่องจริงหรือเปล่า?” นักพรตถามอย่างทนรอไม่ไหว

“หลงหานกวง นายร้อนใจอยากจะแก้แค้นให้สุนัขรับใช้ของพวกนายขนาดนั้นเลยเหรอ?” กุ่ยเอ้อพูดพลางมองไปยังนักพรต

“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ถ้าคุ้มครองลูกน้องยังไม่ได้ ต่อไปจะเป็นผู้นำลูกน้องได้ยังไง ถ้าจิตใจไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวก็ยากที่จะควบคุมทีมได้”

หลงหานกวงถือว่าเป็นอาจารย์ของซินแสจางอยู่กึ่งหนึ่ง หลายปีมานี้เงินที่ซินแสจางหามาได้ส่วนใหญ่ล้วนมอบให้กับหลงหานกวงเพื่อแสดงความเคารพ

ครั้งนี้ซินแสจางตกอยู่ในเงื้อมมือของหลี่โม่ ทำให้หลงหานกวงโกรธไม่น้อย หลงหานกวงที่ถูกบีบคั้นจนหลังชนฝาในสำนัก มีซินแสจางเป็นแหล่งเงินทุนที่ใหญ่ที่สุด

ดังนั้นหลงหานกวงจึงต้องกัดฟันแก้แค้นให้กับซินแสจาง หากเอาแต่หดหัวไม่ยอมออกมา น่ากลัวว่าต่อไปคงจะไม่มีใครอยู่กับเขาแล้ว