บทที่ 915

ซ่างเปียวแสดงสีหน้าไม่ยี่หระ ไม่สนใจการข่มขู่ของอากวงเลยแม้แต่น้อย เป็นคนในวงการกันทั้งนั้น ใครไม่เคยโดนข่มขู่บ้าง ต่อให้ขู่ว่าจะฆ่าล้างตระกูลซ่างเปียวก็ได้ยินมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

อากวงรู้สึกเสียหน้าต่อหน้าหลี่โม่ จึงพุ่งไปเบื้องหน้าซ่างกวงแล้วเตะเข้าที่หน้าอกของซ่างเปียวทันที ทำให้ซ่างเปียวถูกเตะจนล้มลงไปกองกับพื้น

“อ๊าก!”

ซ่างเปียวร้องโอดครวญ มองไปที่อากวงด้วยสายตาอำมหิต “หึหึ มาเลย เตะต่อเลยสิ ถ้าแกแน่จริงก็ฆ่าฉันให้ตายเลย ถ้าแกฆ่าฉันให้ตายไม่ได้ แกมันก็แค่ไอ้กระจอก”

“แกมันอวดดีนักนะ! วันนี้ฉันจะฆ่าแกซะ!”

อากวงเตะใส่ซ่างเปียวอย่างรุนแรงอีกหลายครั้ง เตะจนซ่างเปียวนั้นกลิ้งไปทั่วพื้นบริเวณ

เฉินเสี่ยวถงแสดงท่าทีหวาดกลัว แล้วหลบไปอยู่ด้านหลังหลี่โม่ทันที สองมือของเธอคว้าจับแขนของหลี่โม่เอาไว้แน่น

“พี่หลี่โม่ สายตาของเขาดูน่ากลัวจังเลย” เฉินเสี่ยวถงพูดเสียงอ่อน

กู้ชิงหลินเหลือบมองเฉินเสี่ยวถง แล้วยิ้มเย็นชาพลางเอ่ย “เริ่มเล่นละครซะแล้วเหรอ? เธอคิดว่าแกล้งทำเป็นอ่อนแอแล้วจะทำให้หลี่โม่หวั่นไหวได้งั้นเหรอ? คิดอะไรเพ้อเจ้อซะจริง ฉันจะจับตาดูหลี่โม่แทนหยุนหลานเอง”

คำพูดกู้ชิงหลินเต็มไปด้วยการคุกคาม นอกจากนี้ยังมีกระบี่อาญาสิทธิ์ของกู้หยุนหลานอยู่ด้วย กู้ชิงหลินไม่เห็นเฉินเสี่ยวอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย แต่กำลังครุ่นคิดว่าจะหาประโยชน์ให้ตัวเองอย่างไร

ทั้งหมดต้องโทษที่เมื่อก่อนเคยล่วงเกินหลี่โม่อย่างหนักเกินไป มากเสียจนตอนนี้นึกอยากจะประจบสอพลอก็ยังยาก ต้องมาเสียใจเอาภายหลังจริง ๆ !

เฉินเสี่ยวถงมุ่ยปาก ในใจนึกชิงชังกู้ชิงหลินจนกัดฟันแน่น อยากจะเตะกู้ชิงหลินให้ปลิวไปให้ถึงดวงจันทร์สักทีจริง ๆ จะได้ไม่ต้องมาขัดขวางการพัฒนาความสัมพันธ์ของตนกับหลี่โม่

คังเหวินซินก้มหน้านิ่งราวกับพระพุทธรูป ไม่กล้ามองไม่กล้าพูดอะไรทั้งนั้น

อากวงทุบตีทำร้ายซ่างเปียวจนเหนื่อยแล้วถึงหยุนมือ เขาเช็ดเหงื่อนบนหน้าผากแล้วพูดขึ้น “คุณหลี่ เป็นเพราะผมไร้ความสามารถ เลยเค้นปากเจ้าหมอนี่ไม่ได้สักที”

“เรื่องปกติ จะจัดการกับพวกดื้อด้านแบบนี้ จะต้องให้มันได้เห็นโลงศพซะก่อนเท่านั้น”