บทที่ 916

“เขาว่าเธอ สำนึกได้บ้างไหม?”

กู้ชิงหลินผลักเฉินเสี่ยวถงไปยืนชิดกำแพง

เฉินเสี่ยวถงรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกที่นั่งลำบาก เดิมทีเธอคิดว่า การแทรกเข้าไปอยู่ในบ้านของหลี่โม่นั้นยากที่สุดแล้ว แต่ตอนนี้พอถูกกู้ชิงหลินกดขี่ ถึงได้เข้าใจว่า ความยากลำบากที่แท้จริงคืออะไร

กู้ชิงหลินคนนี้จงใจทำชัดๆ ทุกอย่างมุ่งเป้ามาที่ตนทั้งหมด! ต้องคิดหาวิธีทำให้หลี่โม่ออกห่างจากยัยตัวแสบนี่ให้ได้!

สมองของเฉินเสี่ยวถงแล่นอย่างรวดเร็ว ครุ่นคิดว่าต้องทำอย่างไรถึงจะกำจัดกู้ชิงหลินทิ้งไปได้

หลี่โม่เห็นว่าในที่สุดก็เงียบลงสักที จึงถอนหายใจออกมา แล้วยกขาเหยียบลงบนมือของซ่างเปียว

นิ้วของซ่างเปียวได้รับความเจ็บปวด จึงพยายามดึงมือของตัวเองออกโดยสัญชาตญาณ

แต่หลังจากออกแรงอย่างกะทันหัน มือของตนไม่เพียงแต่ดึงออกมาไม่ได้ กลับกันยังเกือบทำให้ข้อมือตัวเองหลุดอีกต่างหาก

หลี่โม่เอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ตอบคำถามมาตามจริง แล้วฉันจะไว้ชีวิตพวกแก ไม่อย่างนั้น ฉันเองก็คงไม่ฆ่าแกหรอก แค่จะหักกระดูกของแกทุกชิ้น ชีวิตที่เหลืออยู่แกก็ใช้มันไปบนเตียงก็แล้วกัน หวังว่าจะมีคนคอยดูแลแกไปจนตายนะ”

ซ่างเปียวสั่นสะท้านไปทั้งตัว ในสมองปรากฏภาพที่ตนนอนอยู่บนเตียงโดยไม่สามารถขยับตัวได้

ตอนนั้นอย่าว่าแต่จะมีใครมาดูแลตนเลย แค่ศัตรูของตนไม่ตามมาหั่นตนเป็นชิ้นๆ ถึงที่ก็นับว่าบุญหัวแล้ว

แต่ฉากน่าอนาถนั้นก็ปรากฏขึ้นในหัวของซ่างเปียวเพียงชั่วครู่เท่านั้น ไม่นานซ่างเปียวก็ฝืนกัดฟันพูด “เหอะๆ อย่าคิดจะข่มขู่ซ่างเปียวคนนี้เลย ฉันไม่กลัวหรอก คนโฉดชั่วแค่ไหนฉันก็เคยเจอมาแล้ว ไม่ว่าสถานการณ์ไหนฉันก็ผ่านมาแล้วทั้งนั้น ฉันไม่กลัวเลยสักนิดเดียว”

“หึหึ งั้นเหรอ? หวังว่าอีกเดี๋ยวแกจะไม่กลัวจริง ๆ ก็แล้วกัน”

หลี่โม่พูดจบก็เหยียบลงไปอย่างแรง บดขยี้ฝ่ามือของซ่างเปียวใต้ฝ่าเท้า

กร๊อบ แกร๊บ