บทที่ 97

เมื่อเธอพูดแบบนี้ออกไป ในใจของกู้หยุนหลานก็สั่นไหว ทำไมเธอถึงคิดแบบนั้นกันนะ?

ต่อให้หลี่โม่จะมีอำนาจ แต่เขาจะสามารถทำให้บริษัทหลายแห่งเลือกที่จะตัดความร่วมมือกับบริษัทหยุนเชิงเภสัชกรรมได้เลยอย่างนั้นหรือ?

ต้องมีอำนาจน่าสะพรึงขาดไหนถึงจะทำอะไรแบบนี้ได้?

ดังนั้น กู้หยุนหลานก็คิดได้ว่าคำพูดที่พูดออกไป เธอรู้สึกว่าเธอคงจะคิดมากไปเอง

ส่วนหลี่โม่ ในใจของเขาก็สั่นไหวเหมือนกัน เขาเหลือบไปมองที่ใบหน้าของกู้หยุนหลาน และต้องการอธิบายว่า "หยุนหลาน ที่จริงแล้ว..."

“ไม่เป็นไร คุณไม่ต้องอธิบายหรอก ฉันคงคิดมากไปเอง คุณจะมีความสามารถ หรือมีอำนาจมากมายขนาดนั้นได้ยังไงกัน คุณก็เป็นแค่ลูกเขยที่ครอบครัวของเรารับเข้ามา” กู้หยุนหลานหัวเราะเยาะอย่างไม่ยอมรับ

มีผู้หญิงึนไหนบ้างล่ะ ที่จะไม่อยากให้สามีของตัวเองประสบความสำเร็จ และเป็นที่ชื่นชมนับถือของคนอื่น?

แต่ว่า นั่นมันก็แค่เรื่องที่เธอคิดไปเอง

กู้หยุนหลานรู้ดีว่าหลี่โม่เป็นคนแบบไหน และสถานะของเขาคืออะไร

หลี่โม่เหลือบไปมองที่กู้หยุนหลาน เขายิ้มที่มุมปาก และไม่พูดอะไร

ไม่นานนักเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น หลี่โม่บอกกู้หยุนหลานให้กลับไปที่ห้องนอน และไม่ต้องออกมา

กู้ซิ่งเหว่ยผู้หยิ่งยโส และอวดดีมาเคาะประตู แล้วตะโกนว่า "กู้หยุนหลาน ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่บ้าน เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

หลี่โม่ทำความสะอาดบ้าน แล้วเดินไปเปิดประตู

ข้างหน้าประตู กู้ซิ่งเหว่ยที่เต็มไปด้วยความโกรธ เขาจ้องมองที่หลี่โม่ และตะโกนว่า "หลี่โม่ เมื่อกี้แกกล้าวางสายใส่ฉันเหรอ?"

“ฉันบังเอิญไปโดนมันน่ะ” หลี่โม่ยิ้ม

กู้ซิ่งเหว่ยรู้สึกกระวนกระวายใจ เขายกหมัดขึ้นเพื่อนจะต่อยหน้าหลี่โม่

“บัดซบ! แกเป็นแค่ขยะที่ตระกูลกู้ของฉันเก็บมาเลี้ยง แกกล้าวางสายของฉัน แกเจอดีแน่!”