บทที่ 1000

เรจิน่าแสร้งทําเป็นกลัวและพูดเสียงเบาว่า “แต่คนในบริษัทต่างก็สงสัยว่าเธอท้องลูกของฌอนหลังจากได้หายตัวไปนานมาก”

ดวงตาสีเข้มของเวสลีย์เต็มไปด้วยความเย็นชากระหายเลือดขึ้นมาทันที เขาบีบคางของเรจิน่าแรง ๆ และใบหน้าที่สง่างามของเขาก็เหี้ยมเกรียมเล็กน้อย “เรจิน่าผมไม่คิดเลยว่าคุณจะเล่นเกมลองใจกับผม”

เรจิน่าตกใจกลัวจนตัวสั่น “ป ประธานลียงส์ ฉัน... ฉันกําลังพูดความจริงนี่คะ”

“ถึงมันคือความจริง แต่โดยธรรมชาติมันแตกต่างกันเพราะคุณจงใจมาบอกเรื่องนี้กับผม” เวสลีย์หัวเราะเยาะอย่างดุร้าย

ใบหน้าของเรจิน่าซีดเผือด เธอคิดไม่ถึงว่าเวสลีย์ที่มีเหตุผลจะมีดวงตาราวกับปีศาจขึ้นมาในตอนนี้

แต่ก็ไม่แปลกใจหรอก คนอื่นไม่เคยรู้เรื่องนี้แต่ในฐานะเลขานุการของเขา เธอรู้ว่าเขาทํางานอย่างใกล้ชิดกับแคมโปส คอร์ปอเรชั่น เขายากจะเข้าใจได้พอ ๆ กันกับเมสัน แคมโปส

“ทําตัวดี ๆ หน่อยและทําตามที่ผมบอก อย่าได้ริมาเล่นตลกกับผม” เวสลีย์ตบหน้าเธอเบา ๆ “ถ้าคุณรู้จักที่ทางของคุณผมอาจให้โอกาสคุณได้ตั้งครรภ์ลูก ถึงแม้ว่าคุณจะไม่สามารถครองตําแหน่งเป็นคุณนายลียงส์ได้แต่ผมจะให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณต้องการในชีวิต”

“... ขอบคุณค่ะประธานลียงส์” เรจิน่าดีใจเหลือเกิน

เธอไม่สนการครองตําแหน่งคุณนายลียงส์ สิ่งที่เธอสนใจคือเวสลีย์และอำนาจของเขา

“ถ้าอย่างนั้นก็รับใช้ผมให้เต็มที่ในคืนนี้”

เวสลีย์อุ้มตัวเธอและตรงขึ้นไปชั้นบนทันที

เขาเต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรง เมื่อเขาคิดถึงการปรากฏตัวของแคทเธอรีนขณะเห็นเธอที่บนเกาะในวันนี้ ความหึงหวงในใจของเขาแทบจะฆ่าเขา แต่เขาทําได้เพียงแค่อดทนไว้และสวมบทบาทเป็นสุภาพบุรุษที่เรียบร้อย ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องซ่อนธาตุแท้ของเขาอีกต่อไปแล้ว เขาจึงปลดปล่อยมันออกไปจนหมด

...

หลังจากมันจบลง เรจิน่าก็ขดตัวอยู่อีกฟากหนึ่งของเตียงเหมือนลูกโป่งแฟบ ๆ คืนนี้ เวสลีย์เลวร้ายเหมือนที่เขาเคยเป็นมาแล้วในคืนวันแต่งงานของเขา เธอรู้สึกเหมือนตัวเธอเป็นเพียงเครื่องมือให้เขาปลดปล่อยระบายออกมาเท่านั้น