บทที่ 1012

เวสลีย์ก้าวถอยหลังไปสองก้าวและหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นก่อนที่เขาจะหมุนตัวลงส้นเท้าและจากไป

ลูคัสกับซูซี่วิ่งไปหาแคทเธอรีน“แม่ครับ ทําไมลุงเวสลีย์ถึงจากไปล่ะครับ? แม่กับเขาทั้งคู่ทะเลาะกันหรือเปล่าครับ?”

"ไปกินมื้อเย็นกันจ้ะ" แคทเธอรีนโน้มตัวลงมาตอบเบา ๆ

มีความรู้สึกอ่อนล้าอย่างมากในส่วนลึกของดวงตาของเธอ

…

ในอีกสองวันถัดไป ฌอนขอให้สมาชิกไลโอน่าทั้งหมดทุกคนค้นหาเลียม แต่ดูเหมือนอย่างกับว่าเขาได้อันตรธานหายไปในอากาศที่บางเบา

“คุณชายใหญ่ครับเราได้ตรวจสอบบันทึกที่สถานีรถไฟ สนามบิน และทางหลวงต่าง ๆ แล้ว แต่เลียมไม่ได้ออกจากสถานที่เหล่านี้เลย รวมทั้งแม้แต่โรงพยาบาลในต่างประเทศก็ไม่มีประวัติการรักษาของเลียม” แชนซ์ รายงานการค้นหาของเขาพลางขมวดคิ้ว

“ในปัจจุบันมีความเป็นไปได้เพียงสองทางเท่านั้น ความเป็นไปได้แรกคือเลียมถูกขังไว้ อีกอย่างคือว่า... เขาตายแล้ว”

ฌอนบนเก้าอี้หนัง รู้สึกราวกับว่าถังน้ำเย็นถูกเทราดลงบนร่างสูงของเขา

"ตายงั้นเหรอ?"

เป็นไปได้ยังไง? คนที่ใครเอาชนะได้ยากอย่างเลียมจะตายได้อย่างไรกัน?

มือของเขาสั่นเทาขณะหยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจากซอง

“แชนซ์คุณเป็นคนสุดท้ายที่เห็นเลียม พยายามค่อย ๆ นึกออกมาให้ได้มากที่สุด ช่วงที่คุณออกไปมีใครอยู่ที่แถวนั้นอีกไหม?” ฌอนคํารามขึ้นทันที

แชนซ์สั่นสะท้านไหว สิ่งเดียวที่เขารู้คือยาเอลอยู่ในรถด้วย อย่างไรก็ตามยาเอลไม่มีเหตุผลที่จะทําร้ายเลียมเนื่องจากพวกเขาไม่เคยมีความแค้นเคืองต่อกันเลย

"ไม่ครับคุณชายใหญ่"

ทันทีที่แชนซ์พูดจบลีอาก็เข้ามาในสํานักงานอย่างรีบร้อน