บทที่ 204

“บอกฉันเกี่ยวกับข้อมูลของผู้จัดการทั่วไปแชปลินหน่อย”

เคซี่พยักหน้ารับ “ผู้จัดการทั่วไปแชปลินดำรงตำแหน่งสำคัญในบริษัทมามากว่าสิบปี ระหว่างการดำรงตำแหน่งของเขา เขาได้สร้างผลกำไรให้บริษัทเพิ่มขึ้นกว่า 10 เปอร์เซ็นต์ และผู้ถือหุ้นเองก็พึงพอใจเขามาก ถ้า… ถ้าประธานโจนส์ต้องการไล่เขาออก ฉันเกรงว่าจะทำให้ผู้ถือหุ้นไม่พอใจเป็นอย่างมากค่ะ”

“เอาล่ะ ฉันเข้าใจแล้ว คุณออกไปก่อน”

แคทเธอรีนเงียบไป

จากนั้น เธอจึงไปตรวจงานแผนกสำคัญของบริษัท

จนกระทั่งช่วงเย็น ผู้บริหารระดับสูงก็ยังไม่มา

เมื่อมืดมิดถึงจุดหนึ่ง แคทเธอรีนพูดขึ้นกับเอล “ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ จ้างนักสืบเอกชนให้ฉันที ฉันอยากสืบเรื่องบางอย่าง”

...

19:00 น.

แคทเธอรีนกลับมาที่วิลล่า พร้อมกับหอบเอกสารกองใหญ่กลับมาด้วย

ฌอนสวมชุดลำลองนั่งกอดอกอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เขาดูราวกับผู้มีอำนาจ และกำลังฟังเฮดลีย์รายงานบางสิ่งบางอย่างอยู่ข้าง ๆ ด้วยความนอบน้อม

แคทเธอรีนเปลี่ยนรองเท้าแล้วเข้าไปข้างใน เขาหันกลับมาแล้วริมฝีปากของเขาก็เบ้ลง “ในที่สุด ท่านประธานโจนส์ก็กลับบ้านมาสักที”

“ฉันอยู่ทำงานล่วงเวลาที่บริษัทน่ะค่ะ คุณทานอะไรหรือยังคะ?” แคทเธอรีนเห็นว่าเขาไม่พอใจ เธอจึงอธิบายอย่างช่วยไม่ได้

ฌอนเม้มริมฝีปาก ทว่าไม่ได้พูดอะไร ป้าลินดาออกมาอธิบายแทนว่า “คุณชายฮิลล์ไม่ชอบอาหารที่ป้าทำค่ะ เขาอยากทานอาหารที่คุณทำ”

แคทเธอรีนถอนหายใจอย่างพูดอะไรไม่ออก หญิงสาวทรุดนั่งลงข้างกายเขาด้วยความเหนื่อยอ่อน แล้วเอนกายพิงไหล่ของเขา “วันนี้ฉันทำงานมาทั้งวันเลยค่ะ ฉันเหนื่อยจัง ไม่อยากขยับเขยื้อนไปไหนเลยค่ะ ฉันใช้ความคิดไปเยอะด้วย อาหารที่ป้าลินดาทำก็เหมือนกับที่ฉันทำนะ ลองทานดูก่อนสิคะ”

“ทำไมล่ะ ไม่ราบรื่นเหรอ?” ฌอนหันไปมองหญิงสาว เรือนผมของเธอคลอเคลียอยู่ใกล้ปลายจมูกของเขา ทำให้เขาได้กลิ่นหอมจาง ๆ

“อืมม คือ พวกผู้บริหารระดับสูงพวกนั้นไม่ให้ความสำคัญกับฉันเลยค่ะ ยังมีอุปสรรคที่ต้องฝ่าฟันอีกเยอะเลย” ยิ่งแคทเธอรีนพูดมากขึ้นเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอเอนไปพิงเขามากเท่านั้น มันรู้สึกผ่อนคลาย และไม่ต้องคิดอะไรมาก