บทที่ 266

เมื่อตัวแทนขายอสังหาริมทรัพย์พูดจบ ทันใดนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นว่าใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวซีดเผือดลง เธอเกือบจะยืนไม่อยู่ “เป็นอะไรหรือเปล่าคุณผู้หญิง?”

“ฉัน… ฉันไม่เป็นไร” แคทเธอรีนส่งนามบัตรของเธอให้กับเขา “ฉันอยากซื้อวิลล่าหลังนี้ค่ะ แต่ฉันอยากให้คุณช่วยปิดบังข้อมูลของฉันให้เป็นความลับจากเจ้าของคนก่อน ฉันจะจ่ายค่าคอมมิชชั่นให้คุณเป็นการตอบแทน”

“อ๋อ ได้แน่นอนครับ” ตัวแทนรู้สึกตื่นเต้น เขาคิดไม่ถึงว่าเขาจะขายวิลล่าหลังนี้ได้เพียงเดินมาที่ทางเข้า ช่างง่ายดายอะไรเช่นนี้

หลังจากที่ขึ้นรถแล้ว แคทเธอรีนรู้สึกหงุดหงิดภายในใจ จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าหัวใจของเธอว่างเปล่าขึ้นมา

ถึงแม้ว่าเธอจะเซ็นใบหย่าไปแล้ว แต่เธอคิดไม่ถึงว่าฌอนจะไปจากเมลเบิร์นเร็วขนาดนี้

มันหมายความว่าพวกเขาทั้งสองคนอาจจะไม่ได้พบกันอีกแล้ว เพราะพวกเขาอยู่กับคนละเมือง

เธอยอมจำนนต่อสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ทว่าทำไมหัวใจของเธอยังคงรู้สึกเจ็บปวดมากจนเธอหายใจแทบไม่ออกแบบนี้?

เธอกำสร้อยคอราชินีเอาไว้แน่นขณะที่ร้องไห้ออกมาอย่างคุมไม่อยู่

...

40 นาทีต่อมา เธอมายังล็อบบี้ของสำนักงานกฎหมายพร้อมกับสวมแว่นกันแดดเอาไว้

พนักงานต้อนรับที่ทางเข้าจำเธอได้ในทันที หลังจากที่ได้เห็นเธอ พนักงานต้อนรับก็ถอนหายใจออกมาอย่างเศร้าใจ เพราะเธอจะไม่ได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาของคุณฮิลล์ทุกวันอีกต่อไปแล้ว “คุณมาหาคุณฮิลล์เหรอ? เขาไปแล้ว”

“ดิฉันจะมาหาเชส”

พนักงานต้อนรับติดต่อผู้ช่วยของเชสทันที

ในไม่ช้า เธอก็จัดการพาแคทเธอรีนขึ้นไป

ในห้องทำงาน แคทเธอรีนส่งกล่องกำมะหยี่ให้เชส สร้อยคอของราชินีอยู่ในกล่อง “ช่วยส่งคืนให้เขาที”

“ฌอนไม่อยากได้หรอก” เชสพูดอย่างช่วยอะไรไม่ได้ “เอาคืนไปเถอะครับ ผมคิดว่าเขาคงโยนมันทิ้งถ้าเขาเห็นสร้อยเส้นนี้”