บทที่ 285

“ไม่แย่นี่ ถือแก้วเหล้าของคุณไว้”

ผู้คนต่างพากันส่งเสียงเชียร์ และคุณชายคนต่อมาก็เดินเข้ามาให้ดื่มแก้วละพันเหรียญ

เธอดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าจนกระทั่งบริเวณท้องชินชาไปด้วยความเจ็บปวด หลังจากเธอจัดการกับผู้ชายคนที่เก้าเสร็จ คนเดียวที่เหลืออยู่คือ ร็อดนีย์ สโนว์

เธอเดินโซเซ เธอเห็นภาพซ้อนเต็มไปหมดและดูเหมือนว่าจะมีร็อดนีย์หลายคน เธอจำเขาได้เพียงจากเสื้อโค้ทหนังเท่านั้น เธอไม่สามารถแม้กระทั่งแยกแยะรูปร่างของเขาได้อีกต่อไป “คุณชายสโนว์ ตอนนี้คุณน่าจะเล่นกับฉันจนพอใจแล้ว แก้วสุดท้ายสำหรับรางวัลใหญ่ โอเค?”

ร็อดนีย์จ้องไปที่หญิงสาวซึ่งอยู่ตรงหน้าเขา ผู้ชายส่วนใหญ่จะไม่สามารถดื่มเหล้าเก้าแก้วซึ่งเข้มขนาดนี้ได้ในครั้งเดียว แม้เธอจะเมาแล้วแต่ดวงตาของเธอยังคงเป็นประกายเมื่อเธอจ้องกลับมาที่เขา หลังของเธอยืดตรงและเต็มไปด้วยความทะนงเช่นกัน

ร็อดนีย์หัวเราะด้วยเสียงต่ำ “ทำไมผมต้องเห็นด้วย? ผมจะไม่ให้ผู้หญิงอย่างคุณสักเพนนีเดียว”

“ถ้าคุณอยากได้ก็ไปขอพวกคนตรงนั้นสิ”

แคทเธอรีนรู้สึกเพียงความหนาวที่วิ่งตรงไปถึงกระดูก เธอไม่เคยถูกรังเกียจจากผู้ชายคนไหนมาก่อน

เธอรู้สึกเสียใจจริง ๆ ที่ตกหลุมรักฌอน

เขาและเพื่อนของเขาเป็นปีศาจที่ซุกซ่อนอยู่ในร่างมนุษย์

ผู้คนที่อยู่ด้านหลังเธอกำลังจับตาดูเธออยู่ ถ้าเธอไป อะไรจะเกิดขึ้นต่อก็ไม่สามารถคาดเดาได้อย่างแน่นอน

ทันใดนั้น ประตูเรือยอร์ชก็ถูกเตะออก และเธอเห็นผู้ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามาอย่างเลือนราง

เธอเมามากเกินไปที่จะเห็นใบหน้าของเขาและเดินโซเซไปโดยไม่รู้ตัว “คุณชาย คุณให้ฉันหนึ่งพันดอลล่าร์เพื่อดื่มหนึ่งแก้วได้ไหม?”

รูม่านตาของฌอนหดลงทันที

เขาก้มหัวเพื่อมองเธอ ปริมาณผ้าที่ปกคลุมร่างกายเธอช่างน่าสมเพชและเมื่อมองลงจากมุมของเขา ทั้งหมดที่เขาสามารถเห็นคือผิวขาวราวน้ำนมอันไร้ที่ติของเธอ ร่างกายที่บอบบาง แต่งดงามของเธอถูกเปิดเผย และใบหน้าราวกับดอกท้อในเดือนมีนาคมของเธอก็ด้วยเช่นกัน ริมฝีปากของเธอมีสีแดงสดและอวบอิ่ม ผู้ชายทุกคนที่เห็นจะต้องอยากกระโจนเข้าไปจูบเธอ