บทที่ 317

แคทเธอรีนไม่ได้ปริปากออกไป

ลึก ๆ แล้ว เธอคิดว่าในเมื่อนิโคลาสามารถสั่งให้เฟอร์กัสฆ่าเธอได้ง่าย ๆ เช่นนั้นแม่ของเธอก็อาจจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบเดียวกับตอนนี้

จนกระทั่งในวันนี้ที่โจเอลเพิ่งได้รู้ถึงความชั่วร้ายของนิโคลา เขาอาจจะไม่เคยสงสัยว่านิโคลามีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของแม่ของเธอ

“อย่ากังวลไปเลยเคธี่ คราวนี้พ่อจะบังคับให้เธอหย่า” หลังจากที่พูดกับแคทเธอรีนอย่างจริงจังแล้ว โจเอลก็กลับไปที่บ้านและเริ่มจัดการกับเรื่องหย่าร้างของเขา

เวสลีย์พูดขึ้น “คุณพ่อของคุณหย่ากับเธอไม่ได้หรอก”

“ใช่ค่ะ” แคทเธอรีนเองก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน “ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของตระกูลยูลและตระกูลวิคส์ที่ทำงานร่วมกันมาหลายปีแล้ว แถมเมลานี่ยังเป็นแฟนสาวของคุณชายฮิลคนโตอีกด้วย ตระกูลฮิลล์จะไม่ยอมรับผู้หญิงที่มาจากตระกูลที่แตกหัก แค่เรื่องนี้เพียงเรื่องเดียว คุณปู่คุณย่าของฉันและทุก ๆ คนในตระกูลยูลจะไม่อนุญาตให้พวกเขาหย่ากันอย่างแน่นอนค่ะ”

ความเห็นอกเห็นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเวสลีย์ “แล้วครั้งนี้...”

“เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาชนะศัตรูได้ในคราวเดียวค่ะ” แคทเธอรีนหลุบตาลง มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวที่ตระกูลยูลจะยอมให้โจเอลและนิโคลาหย่าขาดต่อกัน ก็ต่อเมื่อเมลานี่ไม่ได้เป็นแฟนกับฌอนอีกต่อไปแล้ว

...

กลางดึก

ในหมู่บ้านที่รกร้าง

รีเบคก้าวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด เธอพยายามหนีออกจากหมู่บ้าน ทุกวันนี้ เธอถูกชายแก่ที่น่าสะอิดสะเอียนทรมานตลอดเวลาจนแทบจะเป็นบ้า

“หยุดวิ่งนะนางเพศยา!” ที่ด้านหลังของเธอเป็นชายแก่ผู้โหดร้ายซึ่งถือไม้เท้าวิ่งตามเธอ

ในขณะที่ชายคนนั้นเกือบจะไล่ตามเธอได้ทัน จู่ ๆ รถตู้ก็จอดที่ตรงหน้าของรีเบคก้า คนที่อยู่บนรถตู้ดึงเธอขึ้นไปบนรถทันที

รถเคลื่อนไปไกลจากชายคนนั้น และในที่สุดเขาก็ถูกทิ้งเอาไว้ข้างหลัง รีเบคก้ารู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างราวกับฝัน

ในที่สุดเธอก็หนีรอดมาได้ เธอไม่ต้องซักผ้าและทำอาหารอีกต่อไปแล้ว และเธอไม่ต้องอดทนกับความหิวโหยและหนาวเหน็บอีกต่อไป เธอคงจะไม่ต้องโดนข่มขืนอีกต่อไปแล้วเช่นกัน