บทที่ 467

“แคทเธอรีน หยุด กลับบ้าน” ฌอนเริ่มรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก เมื่อแคทเธอรีนมีท่าทีสงบ

ทว่าเธอก็ยังยืนนิ่งอยู่บนพื้น มุมปากของเธอเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย “เพราะแฟนเก่าของคุณ ฉันถึงเป็นเพื่อนกับแชริตี้ไม่ได้ แต่งงานกับเชลลีไปสิ ถ้าคุณเลิกคิดถึงผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ฉันหย่าให้คุณได้นะ”

“พูดเสร็จหรือยัง? ตอนนี้คุณเป็นคนที่ผมรัก” เขารู้สึกปวดหัวมาก เขาไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาโน้มน้าวเธอได้

“ค่ะ คุณรักฉัน แต่ก็ไม่มากเท่ากับที่คุณรักซาร่า”

แคทเธอรีนถอนหายใจอย่างขื่นขม “ถ้าวันนี้เป็นเชลลีที่คล้ายกับซาร่ามาแทนที่ฉัน จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อวันหนึ่งมีคนอื่นที่คล้ายกับเธอมากกว่าเข้ามาเพิ่มอีก? ฉันเป็นแค่คนที่ถูกแทนที่ได้ตลอดเวลา และฉันไม่อยากมีความสัมพันธ์แบบนี้อีกต่อไปแล้ว ฉันขอโทษ บางทีฉันไม่ควรพูดแบบนี้เพราะอาการป่วยของคุณ แต่ฉันอยู่เคียงข้างคุณไม่ได้แล้ว ดูแลตัวเองเถอะนะคะ”

“ไม่เคธี่ คุณมีแค่คนเดียวในโลกนี้ และไม่มีใครแทนที่คุณได้ อย่าทิ้งผมไป”

ฌอนกอดเธอเอาไว้แน่น เขาหวาดกลัวราวกับเด็กที่กำลังจะสูญเสียของรักของหวงของตัวเองไป

เขาเคยต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวและขาดความรักที่อบอุ่น ทว่าเธอเป็นเพียงคนเดียวที่อยู่ข้าง ๆ เขา เขาจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อย่างไรถ้าขาดเธอไป?

“หยุดเถอะค่ะ ฉันไม่ได้สลักสำคัญกับคุณขนาดนั้น ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เพื่อนของคุณก็โทษฉันอยู่ดี แล้วคุณก็จะขังฉันเอาไว้ทุกครั้งที่คุณต้องการ ฉันยังต้องขออนุญาตจากคุณที่จะมีเพื่อน… ช่างเถอะ”

แคทเธอรีนพยายามดึงมือของเธอออก ทว่าเขาไม่ยอมปล่อย

“อย่าไป ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ ผมจะให้เชลลีออกไป ตกลงไหม? แล้วเราก็กลับไปเป็นเหมือนแบบที่เราเคยเป็นอย่างเมื่อก่อน” ผู้ชายคนนั้นหวาดกลัว เขาไม่เคยคิดว่าจะเลิกกับแคทเธอรีนอย่างนี้

ทำไมพวกเขาต้องแยกออกจากกันเพราะการทะเลาะอันเล็กน้อยแบบนี้?

“คุณชายคนโต ได้โปรดปล่อยเธอไปเถอะ”

แชริตี้ก้าวเข้ามาเพื่อช่วยแคทเธอรีนให้ออกไป

“แชริตี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นแบบนี้เพราะเธอใช่ไหม?” เขาจ้องมองเธอด้วยความเกลียดชัง “เธอเกลียดฉันเพราะฉันบีบนีสัน คอร์ปอเรชั่น เธอเลยใช้วิธีนี้แก้แค้น”

“คุณชาย คุณคิดมากไปเอง ตอนนี้แคทเธอรีนเป็นเพื่อนของฉัน ในฐานะเพื่อนของเธอ ฉันพูดได้เลยว่าคุณกับเพื่อนของคุณทำกับเธออย่างไม่ยุติธรรมจริง ๆ” แชริตี้ตอบก่อนจะพาแคทเธอรีนออกไป

เฟรยารีบตามไปทันที