บทที่ 652

ฌอนเงียบไป ความจริงแล้ว เขาคงนึกถามแบบนั้นเมื่อยังมีสติอยู่ ทว่าในตอนนั้น ความคิดเดียวที่เขาคิดขึ้นมาได้คือให้แคทเธอรีนช่วยเขา เขาไม่ได้คิดถึงโรงพยาบาลเสียด้วยซ้ำ

“เป็นไปได้ไหมว่า… นายยังไม่ลืมแคทเธอรีน?”

คำพูดของเชสเตอร์ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง “เป็นไปไม่ได้หรอก คนเดียวที่ฉันรักคือซาร่า”

“นายรักซาร่า แต่นายกลับสัมผัสแตะต้องเธอไม่ได้” เชสเตอร์เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย “ฌอน นายไม่รู้สึกว่ามันแปลก ๆ เลยเหรอ? ตอนที่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ นายดูหึงหวงนะ ตอนที่นายเห็นแคทเธอรีนกับโจเซฟ ทัลตัน อยู่ด้วยกัน”

“ฉันหึงเหรอ?” ฌอนทำท่าราวกับศักดิ์ศรีของเขาถูกบดขยี้ “ฉันไม่ได้หึง ฉันก็แค่ไม่อยากเป็นสามีที่ภรรยาไปคบชู้เท่านั้นเอง”

“นายมั่นใจจริง ๆ ใช่ไหมว่านายไม่ได้รักแคทเธอรีนแล้ว? ใครที่นายคิดถึงตอนที่อยู่กับเธอเมื่อคืนนี้?” เชสเตอร์ถามอย่างเฉียบขาด

ริมฝีปากบางของฌอนขยับ เขารู้สึกถึงความพึงพอใจที่ซ่อนอยู่เมื่อเขานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยมีกับซาร่า เมื่อสักครู่นี้เขายังอยากจูบแคทเธอรีนตอนที่เขาทานอาหารอยู่ด้วยซ้ำ

“เชสเตอร์ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรผิดปกติขึ้นกับฉัน” ฌอนรู้สึกขัดแย้งและคับข้องใจ

เขามีความชัดเจนทางความรู้สึกของเขาเสมอมา เขารักซาร่าและเขาเกลียดแคทเธอรีน

ทว่า บัดนี้เขากลับสับสน

เมื่อเห็นสีหน้าของเขา เชสเตอร์เองก็ขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วงด้วยเช่นกัน “เมื่อลองคิดดูแล้ว ถึงฉันจะไม่ชอบแคทเธอรีนก็ตาม แต่นายก็ไม่ควรทำร้ายผู้หญิงสองคนพร้อม ๆ กัน”

เมื่อเขาพูดเช่นนั้นร็อดนีย์ก็โทรมา “เชสเตอร์ นายหาฌอนเจอหรือยัง? เครื่องบินฉันเพิ่งลงจอดที่เมลเบิร์น”

เชสเตอร์ดูเวลา เพิ่ง 08:30 น. “ร็อดนีย์ นายใช้เวลาเจ็ดถึงแปดชั่วโมงเพื่อบินกลับมาจากประเทศวาย นี่นายรีบกลับมาเพียงชั่วข้ามคืนหลังจากที่นายได้รับโทรศัพท์เมื่อคืนน่ะเหรอ?”

“โอ้ย ก็นายไม่โทรกลับมาหาฉัน ถ้าฉันไม่รีบกลับมา จะเกิดอะไรขึ้นกับซาร่าถ้าฌอนไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นล่ะ?”

“เมื่อคืนฉันมีผ่าตัดสำคัญ” เชสเตอร์ยกมือขึ้นกระแอม “เขาไม่ได้ทำแบบนั้นอยู่แล้ว นายไม่มีอะไรให้ต้องกังวลหรอก เขาให้ยาทางสายน้ำเกลือก็ไม่เป็นไรแล้ว”

ใบหน้าของฌอนเคร่งขรึมเมื่อเขามองเชสเตอร์ที่ขยิบตาให้กับเขา