บทที่ 723

“...”

ฌอนพูดไม่ออก

เขารู้ว่าซูซี่พูดถึงตู้เซฟ เมื่อสามปีก่อนแคทเธอรีนเคยอยู่ในห้องนี้ เธอเป็นคนตั้งรหัสผ่านด้วยตัวเองอีกด้วย

หลังจากที่แคทเธอรีนจากไปแล้ว ข้าวของจำนวนมากของเธอถูกนำออกไป เว้นเสียแต่ตู้เซฟใบนี้ ไม่มีใครเปิดได้เพราะพวกเขาไม่รู้รหัสผ่าน

ก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยให้ความสนใจมันเลย อีกทั้งยังไม่เคยแม้แต่คิดที่จะเปิดมันออกด้วยซ้ำ

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเด็กตัวเล็ก ๆ จะบังเอิญเปิดมันออกได้

“มันเป็น… สร้อยคอ” ฌอนพูดด้วยเสียงแหบพร่า

“เป็นของคุณลุงฌอนเหรอคะ?” ซูซี่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ลุงเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ” ฌอนจำอะไรไม่ได้เลย “แต่ลุงคิดว่าลุงรู้ว่าใครเป็นเจ้าของ ลุงจะเอาไปคืนเธอ”

“ตกลงค่ะ” ซูซี่วางสร้อยคอลงในมือของเขาแล้วไปล้างหน้า

...

ระหว่างเวลาอาหารเช้า เลียมเดินมาอุ้มซูซี่พลางกัดฟันพูดด้วยเสียงเบา “ซูซี่ ถ้าแม่ของหนูรู้เข้าว่าหนูอยู่ใกล้ฌอนมากเกินไป เธอจะโกรธมากไม่ใช่เหรอ?”

“คุณพ่อ อย่าบอกคุณแม่นะคะ”

เลียมแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา ทว่าไม่มีน้ำตาให้ไหล “หนูยังจำได้อีกเหรอว่าตอนนี้สถานะของอาคือพ่อของหนู? หนูเอาแต่มองฌอนตั้งแต่เมื่อวานนี้ที่เขากลับมาแล้ว หนูทิ้งอาเอาไว้หลังจากที่หลับไปตอนกลางดึก เด็กน้อย หนูต้องรู้จักควบคุมตัวเองไว้บ้าง”

“อาเลียม อาเข้าใจหนูผิด หนูก็แค่ใช้ความน่ารักของหนูเพื่อวางกับดัก” ซูซี่ยู่ปาก เธอพูดอย่างไร้เดียงสา “หนูกำลังช่วยคุณแม่สั่งสอนแม่เลี้ยงใจร้ายคนนั้น”

“...”

หัวของเลียมกำลังจะระเบิดออก

“คุณหนูน้อยของอา ช่วยอยู่นิ่ง ๆ สักพัก คุณแม่ของหนูบอกให้อาส่งหนูเข้าโรงเรียนอนุบาลเดียวกันกับลูคัสแล้ว”

“ดีจังเลยค่ะ หนูมีบัตรเครดิตสีดำที่หนูอยากให้ลูคัส” ซูซี่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง