บทที่ 722

ถึงอย่างไร… ซูซี่ก็เป็นลูกสาวของเลียม ลูกสาวของเลียม คนที่เขาชังน้ำหน้ามากที่สุดมาตั้งแต่เขายังเด็ก

ถ้าลูก ๆ ของเขายังมีชีวิตอยู่ พวกเขาก็คงจะน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้เหมือนกันใช่ไหม?

ฌอนหยิบบัตรเครดิตใบสีดำออกมาแล้ววางลงบนมือของซูซี่ “นี่เป็นเงินค่าขนมของหนูนะคะ”

ดวงตาของลีอาแทบจะถลนออกมาด้วยความตกใจ

เธอไม่เคยคิดว่าฌอนจะใจดีกับลูกสาวของเลียมมากขนาดนี้ เหนือสิ่งอื่นใด ฌอนยังทำตัวเย็นชาใส่ทุกคน อาจจะมีซูซี่เพียงคนเดียวที่ได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษจากเขา

“นี่อะไรคะ? คุณปู่ทวดก็ให้บัตรกับหนูเหมือนกัน ที่คุณปู่ทวดมอบหนูให้หนึ่งใบก็พอแล้วค่ะ” ซูซี่คืนบัตรเครดิตให้กับฌอน “หนูรับเอาไว้ไม่ได้ค่ะ”

ฌอนรู้สึกชื่นชม ดูเหมือนว่าแม่ของเธอจะอบรมสั่งสอนเธอมาเป็นอย่างดี “ไม่เป็นไรค่ะ บัตรใบนั้นเป็นคุณปู่ทวดที่ให้หนู แต่ใบนี้เป็นคุณลุงที่ให้หนูไงคะ ความหมายมันต่างกันนะ”

“ซูซี่ เก็บบัตรเครดิตเอาไว้เถอะ คุณลุงของหลานมีเงินเยอะอยู่แล้ว อย่าทำหายนะลูก” ลีอาเตือนเธอ

ซูซี่เอียงคอพลางครุ่นคิด แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน เธอจะให้รถกับลูคัสได้หนึ่งคัน

ถึงพวกเขาจะไม่รู้ว่ามีลูคัสอยู่อีกคน แต่เธอก็แบ่งทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอได้รับมากับลูคัสได้

นอกจากนั้น จะเป็นการทำให้แม่เลี้ยงใจร้ายคนนั้นได้ประโยชน์ไม่ใช่เหรอ ถ้าเธอไม่ใช้เงินของคุณพ่อนิสัยไม่ดีน่ะ?

“ตกลงค่ะ”

หลังจากที่ซูซี่ตอบด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา เธอก็คว้ามือของฌอน “คุณลุงฌอนคะ คุณลุงไปดูลูกแมวกับหนูหน่อยได้ไหมคะ?”

ลีอาคิดว่าฌอนคงจะปฏิเสธซูซี่แน่ ๆ ขณะที่เธอกำลังจะพูดแทรกพวกเขาขึ้น ฌอนก็ตอบตกลงอย่างคาดไม่ถึง เขายังยอมให้ซูซี่ขี่คอและพาเธอออกไปเล่นข้างนอก

วาเลรี่เดินมาขณะที่กำลังทานถั่ว เธอพูดขึ้น “ใครที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วยคงจะคิดว่าพวกเขาเป็นพ่อลูกกันแน่ ๆ”

“เธอพูดถูก”

...

ช่วงกลางดึกหลังจากที่งานปาร์ตี้จบลง

ฌอนค้างคืนที่คฤหาสน์

ในช่วงสามปีที่ผ่านมา เขาไม่ค่อยมาที่คฤหาสน์เท่าไรนักเพราะที่นี่หลงเหลือร่องรอยของแคทเธอรีนเอาไว้มากจนเกินไป