บทที่ 74

แคทเธอรีนรู้สึกอึ้งไปชั่วขณะ เธอจึงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “คุณผู้หญิงคะ ฉันคิดว่าคุณคงเข้าใจผิด แมวของฉันแค่อ้วนเท่านั้นเองค่ะ”

“ฉันไม่คิดว่าเป็นอย่างนั้นนะคะ ฉันบังเอิญพบกับสามีของคุณก่อนหน้านี้แล้วถามเรื่องนี้ด้วย สามีของคุณยอมรับว่าแมวกำลังท้อง”

“สามีของฉันหรือคะ?”

คนที่ผู้หญิงคนนั้นหมายถึงคือฌอนหรือเปล่า?

อันที่จริงฌอนจะพาแมวออกไปเดินเล่นไม่บ่อยนัก อย่างไรก็ตาม ฟัดจ์คงไม่ได้ท้อง

“คุณผู้หญิงคะ ฉันมั่นใจว่าคุณต้องจำคนผิดแล้วคิดว่าเป็นฌอนแน่ ๆ ค่ะ”

“เรื่องนั้นไม่น่าจะเป็นไปได้นะคะ ถึงฉันจะสายตายาวไปสักหน่อย แต่ท่าทางของสามีคุณไม่เหมือนใครนะคะ ไม่มีใครในละแวกที่ดูคล้ายกับเขาเลย แม้แต่คนมีชื่อเสียงในทีวีก็ยังดูหล่อได้ไม่เท่ากับเขา ยิ่งไปกว่านั้น แมวของฉันค่อนข้างคุ้นเคยกับแมวของคุณ เพราะพวกมันเล่นด้วยกันมาหลายครั้งแล้ว”

ขณะที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังพูด แมวของเธอก็เดินมา ฟัดจ์ร้องเมี๊ยวทักทายเจ้าแมวตัวนั้นทันที พวกมันดูสนิทสนมกันราวกับเป็นเพื่อนเก่า

แคทเธอรีนรู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันที ฟัดจ์ท้องเหรอ?

เดี๋ยวก่อนนะ นี่ฟัดจ์เป็นแมวตัวเมียจริง ๆ เหรอ?

คุณพระช่วย เธอคิดมาตลอดว่าฟัดจ์เป็นแมวตัวผู้

เพราะฟัดจ์คอยเซ้าซี้แคทเธอรีนอยู่เสมอ และยิ่งไปกว่านั้นชื่อของเธอฟังดูเหมือนแมวตัวผู้

“ดูเหมือนว่าคุณจะดูไม่ออกนะคุณผู้หญิง จากท้องที่ใหญ่โตของเธอ คุณสามารถเห็นได้เลยว่าเธอท้อง นี่สามีของคุณไม่ได้บอกเรื่องนี้กับคุณเหรอ?”

“ฉัน...” โถ่เอ้ย

“ขอบคุณที่เตือนให้ฉันทราบนะคะ นี่เป็นการเลี้ยงแมวครั้งแรกของฉันเลยค่ะ”

หลังจากที่แคทเธอรีนบอกลาหญิงสาวคนนั้นด้วยความอับอาย เธอก็รีบขึ้นแท็กซี่และไปที่โรงพยาบาลสัตว์

หลังจากที่สัตวแพทย์ทำการอัลตราซาวนด์ให้กับแมวแล้ว เขาถือแว่นตาของเขาเอาไว้แล้วพูดขึ้น “สบายใจได้ครับคุณผู้หญิง แมวของคุณกำลังจะคลอดในไม่ช้านี้”

“...”

สมองของแคทเธอรีนว่างเปล่า

ก่อนที่เธอจะได้รู้ข่าวว่าว่าเจ้าฟัดจ์กำลังท้อง เธอกลับได้รับแจ้งว่าเจ้าฟัดจ์กำลังจะคลอดลูกในไม่ช้านี้

“ยังมีเวลาเหลืออีกสิบกว่าวันจนกว่าจะครบกำหนด” คุณหมอพูดเสริม “จับตาดูเธอในแต่ละวันให้ดี อย่างไรก็ตาม ขนของเธอดูนุ่มนิ่มและเป็นมันเงา จึงพอจะเดาได้ว่าเธอได้กินอาหารที่มีประโยชน์ได้รับสารอาหารครบถ้วนและค่อนข้างแข็งแรง เธอคงจะคลอดลูกตามธรรมชาติได้”

“...เอ่อ ฉันขอถามได้ไหมคะว่าแมวสามารถอาเจียนระหว่างที่พวกมันตั้งครรภ์ได้หรือเปล่า?”