บทที่ 762

“ไปหาคนอื่นมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวแทนก่อน ส่วนฉันจะรีบไปช่วงบ่าย ฉันมีหนี้ที่ต้องสะสางกับเฟรยาก่อน เธอหนีไป” ร็อดนีย์สองจิตสองใจอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายเขาก็ปฏิเสธเชสเตอร์

“... โอเค อย่ามาสายแล้วกัน”

หลังจากวางสาย ร็อดนีย์สั่งคนให้ค้นหาที่อยู่ของเฟรยาทันที จากนั้นเขาก็บึ่งไปที่นั้นทันใด

เมื่อถึงสถาบันเฮคเกตต์ เขาเคาะประตูอยู่นานก็ไม่มีใครมาตอบรับ

เพราะหลังจากเฟรยามองชายที่อยู่ข้างนอกผ่านช่องตาแมว เธอก็ไม่สนใจเขาและกลับไปนอนต่อ

เธอไม่เชื่อว่าเขาจะพังประตูเข้ามาได้ถ้าเธอไม่ยอมเปิด

ซึ่งพิสูจน์ได้ในเวลาต่อมาว่าเธอประเมินความโกรธของผู้ชายคนนั้นต่ำไป

...

ไม่นาน ร็อดนีย์ก็เตะประตูห้องนอนของเฟรยาจนเปิดออก

เมื่อเขาเห็นหญิงสาวบนเตียงยังคงนอนหลับสนิท คลื่นความโกรธของเขาก็พุ่งประทุจากก้นบึ้งหัวใจจนหัวแทบระเบิด

“เฟรยา ลินช์ เธอยังมีหน้ามานอนหลับเวลาแบบนี้ได้อีกนะ?” ร็อดนีย์เหวี่ยงผ้าห่มของเธอออก หญิงสาวใต้ผ้าห่มสวมเพียงชุดนอนบางเบาสีชมพู ชุดนอนของเธอยับยู่ยี่จากการนอนดิ้นของเธอ

ผิวขาวผ่องของเธอเต็มตาร็อดนีย์

ลมหายใจของเขาเริ่มร้อนผ่าว

แม้พวกผู้หญิงเมื่อเช้าใส่เสื้อผ้ารัดรูปเซ็กซี่ แต่พวกนั้นไม่อาจเทียบได้กับรูปร่างของเฟรยา เธอมีเอวบางคอดกิ่ว ขาเรียวยาว ส่วนหน้าอกของเธอก็ยิ่ง...

ใบหน้าที่หล่อเหลางดงามของเขาแดงระเรื่อ

เฟรยากรีดร้อง เธอรีบหยิบสเวตเตอร์ข้างตัวเธอขึ้นมาสวมอย่างลนลาน “รอดนีย์ แกไอ้สารเลว!”

เธอคว้าหมอนตบหน้าเขาไปด้วยขณะแต่งตัว

ร็อดนีย์ซึ่งถูกฟาดหน้าไม่ยั้งยิ่งโกรธจัด “เธอกล้าตีฉันได้ยังไง? เฟรยาลินช์ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นคนเรียกผู้หญิงพวกนั้นมาเมื่อคืน แถมยังเป็นคนเรียกนักข่าวด้วยใช่ไหม? เธอทําให้ชื่อเสียงของฉันตกต่ำป่นปี้ อย่ามาเรียกฉันว่าสโนว์ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้สั่งสอนให้เธอรู้สำนึก”