บทที่ 763

“โอเค ผมจะให้คุณ 1,000 ดอลลาร์ตอนคุณตาย จะได้เอาไปใช่ชาติหน้า”

ร็อดนีย์ จับขาข้างหนึ่งของเฟรยาลากเธอมา ขณะที่เขาเตรียมขยับ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เฟรยารีบใช้โอกาสนี้เตะหน้าเขา จากนั้นเธอก็รีบวิ่งหนีไป

"หยุดตรงนั้นนะ!"

ร็อดนีย์ไล่ตามเธอ แต่โทรศัพท์ของเขายังคงดังอยู่ เขารับสายอย่างรําคาญ “รีบว่ามา ฉันกำลังยุ่งอยู่”

“โอ้ ดูเหมือนยังไม่เสร็จใช่ไหมคุณชายสโนว์? อยู่กับผู้หญิงห้าคนเมื่อคืนก็ยังไม่พอ ต้องไปหาผู้หญิงอื่นอีกตอนกลางวันเหรอ?” น้ำเสียงแดกดันดังจากปลายสาย

ร็อดนีย์ดูชื่อผู้โทร เมื่อเห็นว่าเป็น เจสสิก้า สโนว์ เขาพูดตะกุกตะกักความกลัว “พี่ใหญ่ ผมไม่รู้ว่าเป็นเป็นพี่”

“พอได้แล้ว ฉันขี้เกียจถกเรื่องไร้สาระด้วย รีบกลับมาเดี๋ยวนี้เลย คุณปู่กําลังตามหาตัว” เจสสิก้าพูดอย่างเย็นชา

ร็อดนีย์กล่าวเสียงเครือ “พี่ใหญ่ เรื่องเมื่อคืนคือ… ”

“คุณปู่โกรธมาก” เจสสิก้าเตือนเขา

ร็อดนีย์สั่นสะท้าน "ผมจะกลับไปเดี๋ยวนี้"

"ระวังด้วย" เจสสิก้าวางสาย

ร็อดนีย์อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก เขาจบสิ้นแล้วเพราะเฟรยา

…

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ร็อดนีย์เดินเข้าไปในวิลล่าของตระกูลสโนว์

เมื่อเข้าไปเขาเห็นแค่นายท่านสโนว์ พ่อแม่ของเขา เจสสิก้า และคาร์สันในห้องนั่งเล่นก็รู้สึกโล่งใจ

ดีที่กับลุงกับป้าของเขาไม่อยู่ที่นี่ด้วย ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงจะรุมกันสอบปากคําจนเขาแทบอยากตาย