บทที่ 917

โทมัสวางโทรศัพท์ลงและพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “คุณชายใหญ่ฮิลล์ใจร้าย เธอเกือบจะตายแต่เขาไม่กังวลเอาซะเลย เฮ้อ ซาร่า เธอคิดว่าพวกเขาเบื่อลูกไม้ฆ่าตัวตายของเธอแล้วหรือเปล่า?”

"หุบปากซะ" ซาร่าถลึงตาใส่เขา “นายคิดว่าฉันชอบทําหรือไง? เขาปฏิเสธที่จะรับสายหรือมาหาฉัน ฉันต้องทําให้เขาเชื่อว่าฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องของโลแกนเลย”

“แต่ฉันสังหรณ์ใจว่าเขาสงสัยเธอ” โทมัสถอนหายใจออกมา “ฉันคิดว่าเธอควรถอดใจยอมแพ้กับคุณชายใหญ่ซะเถอะ คุณชายสโนว์ก็ไม่เลวนะ”

“อย่าพูดถึงเขา คนไร้ประโยชน์นั่นยังถูกตระกูลสโนว์ขังอยู่เลย”

ซาร่าหลับตาลง

ไม่มีใครในออสเตรเลียเทียบได้กับผู้ชายที่โดดเด่นอย่างฌอน เธอถึงยังลังเลที่จะตัดใจจากเขา

อีกอย่างเธอยังรักฌอนอย่างแท้จริง ไม่เช่นนั้นตลอดสามปีที่ผ่านมาเธอคงไม่อยู่เคียงข้างเขาทั้งที่เขาไม่อาจจะสัมผัสเธอได้

นี่เป็นครั้งเดียวที่ฌอนเพิกเฉยเมื่อเธอเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาล

วันรุ่งขึ้นเธอก็อดทนอดกลั้นไม่ไหวอีกแล้ว เธอควบคุมอารมณ์ไม่อยู่และทุบทำลายข้าวของในวอร์ด เธอก่อเรื่องใหญ่โตและพยายามฆ่าตัวตาย

เธอแน่ใจว่าสมาชิกไลโอน่าที่ด้านนอกวอร์ดจะแจ้งให้ฌอนทราบถึงเรื่องนี้

โชคดีว่าในที่สุดฌอนก็ปรากฏตัวขึ้นในวันที่สาม

แต่ว่าเขานั่งมาบนรถเข็นและสวมชุดของโรงพยาบาลเหมือนกับเธอ ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาซูบตอบลงทําให้โครงหน้าของเขาดูเด่นชัดและเย็นชายิ่งไปกว่าเดิม

เมื่อดวงตาสีเข้มของเขาจับจ้องมาที่เธอ ซาร่ารู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ฌอนนิค อะไรคะ... คุณเป็นอะไรไปคะ?” ซาร่ามองเขาด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด "คุณบาดเจ็บหรือเปล่า?"

เฮดลีย์กล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “คุณชายใหญ่เพิ่งได้รับการผ่าตัดทางเดินอาหาร หมอบอกว่าเขาไม่ควรจะลุกจากเตียง แต่คุณทำตัวเอะอะโวยวายสร้างปัญหาทุกวัน เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมา”

“ขะ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่รู้นี่คะ" ซาร่าใกล้จะร้องไห้ แต่ลึก ๆ เธอดีใจที่ได้รู้ว่าที่เขาหายหน้าไปก่อนหน้านี้เป็นเพราะเขาเข้ารับการผ่าตัดไม่ใช่เพราะเขาไม่ห่วงเธอ ตอนนี้เขามาแล้วแสดงว่าเขาห่วงใยเธอจริง ๆ