บทที่ 998

“บ้านเหรอ?”

เลียมหัวเราะด้วยเสียงต่ำด้วยใบหน้าแดง และมีน้ำตาคลอเบ้า “ไหนล่ะบ้านของผม? ผมไม่มีสักบ้าน”

ครอบครัวฮิลล์ไม่ยอมให้เขากลับไป ส่วนครอบครัวแคมโปสมีภรรยาและลูกชายอยู่แล้ว

ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนเขาก็เป็นส่วนเกิน

“มาช่วยหาโรงแรมให้เขาพักก่อนเถอะค่ะ”

เวสลีย์ช่วยพาเลียมขึ้นรถและเลียมก็อ้วก ทําให้รถมีกลิ่นเหม็น

แคธี่รีบเปิดหน้าต่างด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ยังไงนี่ก็เป็นรถของเวสลีย์ "เวสลีย์ ฉันขอโทษนะ..."

“อย่าเหลวไหลน่า คุณเป็นภรรยาผม คุณจะมาพูดขอโทษทำไมล่ะ?" เวสลีย์มองเธอแปลก ๆ “พูดตามตรง เลียมช่วยให้ผมได้ช่วยเหลือคุณมาก่อน ดังนั้นผมจึงประทับใจเขามาก”

แคทเธอรีนรู้สึกประหลาดใจ “ฉันได้ยินเฟรยาพูดถึงครอบครัวฮิลล์มา คุณคิดว่าเลียม—”

“มีข่าวลือที่ไม่น่าฟังบางเรื่องออกมา แต่ไม่ว่าเลียมจะขโมยข้อมูลหรือไม่ คุณต้องคุยกับเขาและเข้าใจเขาก่อนที่คุณจะตัดสินได้” เวสลีย์ขัดจังหวะเธอและพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมา เขาก็ยังถือว่าเป็นพ่อของซูซี่ เราไม่ควรหันหลังให้เขา”

แคทเธอรีนซึ้งใจ เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าหลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว เวสลีย์จะยังคงเปิดใจกว้างและฉลาดรอบรู้ เขายังเห็นใจซูซี่อีกด้วย

ที่จริงเธออยากให้การแต่งงานครั้งนี้กับเวสลีย์มันไปได้สวย แต่น่าเสียดายที่... เหตุการณ์ในวันแต่งงานของพวกเขาทําให้มันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว

หลังจากส่งเลียมเข้าพักที่โรงแรมระดับห้าดาวในบริเวณใกล้เคียงแล้วเธอก็รีบกลับไปพร้อมกับเวสลีย์

เธอตัดสินใจว่าจะมาดูแลเขาอีกครั้งในวันรุ่งขึ้นหลังจากที่เขามีสติสัมปชัญญะขึ้นมาแล้ว เธอต้องคุยกับเขาเกี่ยวกับซูซี่โดยเร็วที่สุด เธอคิดถึงซูซี่มากและต้องการพบเธอ

ตอนที่เวสลีย์ขับรถพาพวกเขาทั้งคู่กลับถึงบ้านตระกูลยูลก็เป็นเวลา 21:00 น. แล้ว