บทที่ 0097

เธอมองตัวเองในกระจกแล้วรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติ

แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกไม่ชอบ

ดังนั้นเธอจึงยังคงสวมใส่มัน

ตอนนี้เธอสวมเสื้อคลุมอาบน้ำอยู่ เมื่อเห็นสายตาที่เฟิงถิงเซินมองมา และนึกขึ้นได้ว่าเธอสวมชุดชั้นในไว้ข้างใน จึงหยุดชะงักฝีเท้าชั่วขณะหนึ่ง

แต่แล้วเธอก็เดินเข้าไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอเดินไปที่ข้างบ่อน้ำ วางของในมือลง แล้วถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออก

จากนั้นชุดชั้นในที่เธอสวมใส่ก็ปรากฏต่อสายตาของเฟิงถิงเซินอย่างสมบูรณ์

เฟิงถิงเซินเห็นแล้วก็ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

หรงฉือเชื่อว่าเฟิงถิงเซินรู้ว่าชุดนี้คือชุดที่คุณหญิงย่ามอบให้เธอ

เธอเลือกที่จะใส่มัน ในสายตาของเฟิงถิงเซิน เขาคงคิดว่าเธออยากมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับเขา

แต่ความเป็นจริง เธอไม่ได้คิดแบบนั้นเลย

ส่วนเขาจะคิดยังไง นั่นก็เป็นเรื่องของเขา

เธอไม่จำเป็นต้องจงใจไม่ใส่ชุดชั้นในนี้ที่เธอชอบ เพียงเพราะกลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หรงฉือจึงถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออก โดยไม่รู้สึกเขินอายอะไรเลย

และเธอก็ไม่ได้ตั้งใจสังเกตสายตาที่เฟิงถิงเซินมองเธอเช่นกัน

เธอเดินลงไปในบ่อน้ำพุร้อน แล้วนั่งลงข้าง ๆ เฟิงถิงเซิน โดยเว้นระยะห่างจากเขาประมาณสองช่วงคน

เฟิงถิงเซินดึงสายตากลับมา

พวกเขาทั้งสองคนเงียบมาก หรงฉือเหลือบมองเห็นแผงอกที่แข็งแรงของเขา ก่อนจะเบือนสายตาออกไปเล็กน้อย

ในขณะที่เธอกำลังคิดว่าพวกเขาจะเงียบแบบนี้ไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ เฟิงถิงเซินก็ถามเธอว่า “อยากทานอะไรไหม?”

คนของบ่อน้ำพุร้อนเตรียมอาหารไว้ให้พวกเขาไม่น้อยเลย

เขาผลักอ่างมาตรงหน้าเธอ

หรงฉือเอ่ยว่า “...ขอบคุณ”

เฟิงถิงเซินไม่พูดอะไร

หรงฉือหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมาชิม

แต่เธอไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ ดังนั้นเธอจึงทานไปแค่ชิ้นเดียวแล้วไม่ได้ทานอีก แต่ผลักอ่างกลับไปให้เฟิงถิงเซิน