บทที่ 175

เฟิงจิ่งซิ่นพยักหน้า “ได้ค่ะ”

ขอเพียงแค่เธอไม่ต้องออกไปคนเดียวก็ใช้ได้แล้ว

เฟิงถิงเซินโทรไปหาเฮ่อฉางปั่วเพื่อรบกวนให้เขาช่วยดูแลเฟิงจิ่งซินหนึ่งวัน

เฮ่อฉางปั่วตอบตกลง “ได้สิ”

วันเสาร์เฮ่อฉางปั่วพาเฟิงจิ่งซินและตานตานไปสวนสนุกแฮปปี้แวลเลย์

ในสวนสนุกแฮปปี้แวลเลย์มีเครื่องเล่นให้เล่นมากมาย

แต่ไม่ว่าจะเป็นเครื่องเล่นที่น่าสนุก แฟนตาซี หรือโลดโผน เฟิงจิ่งซินมองดูแล้วล้วนไม่ได้สนใจมากนัก ไม่ได้เล่นสนุกสุดเหวี่ยงแบบเมื่อก่อนแล้ว

ดูแล้วคงจะมีเรื่องหนักอกหนักใจ

เฮ่อฉางปั่วนำไอศกรีมโคนที่ซื้อกลับมาให้เธอและตานตานคนละอัน

มองหน้าของเธอที่ละม้ายคล้ายคลึงกับหรงฉือ พลางกล่าวถาม “ซินซิน วันนี้หนูอารมณ์ไม่ดีเหรอ?”

เฟิงจิ่งซินนั่งบนชิงช้า ค่อย ๆ บรรจงเลียไอศกรีมโคนทีละน้อยพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “หนูคิดถึงแม่นิดหน่อยค่ะ”

เมื่อก่อนตอนที่อยู่ต่างประเทศ แม้จะมีบางครั้งที่สองสามเดือนที่ต้องห่างจากแม่ แต่แม่ก็จะโทรหรือวิดิโอคอลหาเธอทุกวัน

ช่วงนี้แม่งานยุ่ง แต่ทุกๆ สามวันเธอก็จะโทรหาแม่หนึ่งครึ่ง แม่ก็รับสายเสมอและยังรีบกลับบ้านมาทำอาหารให้เธออีกด้วย

แต่ตอนนี้เธอโทรหาแม่ตลอด แม่ไม่ก็เคยรับแม้แต่ครั้งเดียว

เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้เลย

หรงฉือและเฟิงถิงเซินทั้งสองฝ่ายได้เซ็นหนังสือสัญญาหย่าเรียบร้อยแล้ว และสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเฟิงจิ่งซินก็ตกเป็นของเฟิงถิงเซิน แม้เฮ่อฉางปั่วจะรู้อยู่แล้ว ทว่านับตั้งแต่ที่พวกเขาเซ็นหนังสือสัญญาหย่าจนมาถึงตอนนี้ เขากลับไม่รู้สถานการณ์ปัจจุบันของพวกเขา

ได้ยินเฟิงจิ่งซินพูดแบบนี้ เฮ่อฉางปั่วจึงถาม “เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ?”

เฟิงจิ่งซินจึงทำได้เพียงบอกเรื่องที่ช่วงนี้หรงฉือไม่ยอมรับโทรศัพท์เธอออกไป

เฮ่อฉางปั่วรู้ว่าที่จริงแล้วเฟิงจิ่งซินยังไม่รู้เรื่องที่พ่อกับแม่ของเธอหย่าร้างกัน

ได้ยินเฟิงจิ่งซินพูดแบบนี้ เฮ่อฉางปั่วรู้สึกพูดไม่ออกทันที จึงพูดเพียงว่า “แม่หนูคงไม่ได้จงใจไม่รับโทรศัพท์แน่นอน อาจจะเพราะยุ่งเกินไปก็ได้ ผ่านไปอีกสักระยะก็น่าจะโอเคแล้ว”