บทที่ 176

เฮ่อฉางปั่วคิดแบบนี้จริง ๆ

เฟิงถิงเซินยกถ้วยชาขึ้นมาจิบเล็กน้อย “แม้ฉันจะได้สิทธิ์เลี้ยงดูลูก แต่ในใบหย่าเขียนไว้อย่างชัดเจน เพียงแค่เธออยากเจอลูก ก็สามารถมาเจอได้ทุกเมื่อ ไม่มีข้อจำกัดใด ๆ”

เฮ่อฉางปั่วไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้

ตอนนี้เด็กทั้งสองหันมามองพอดี พวกเขาก็ไม่ได้คุยเรื่องนี้กันอีก

จู่ ๆ เฟิงถิงเซินก็พูดโพล่งขึ้นมาว่า “ได้ยินมาว่าช่วงนี้นายไปสร้างสัมพันธ์กับฉางโม่งั้นเหรอ?”

เฮ่อฉางโม่ชะงักไปครู่หนึ่ง “ใช่” จากนั้นถามต่อว่า “นายล่ะ? ไม่คิดจะไปสร้างสัมพันธ์บ้างเหรอ?”

เฟิงถิงเซิน “ยังไม่ได้ตัดสินใจ ตอนนี้ยังเร็วไป ทางฉันไม่รีบหรอก”

“โอเค”

……

วิทยานิพนธ์ของหรงฉือยังเขียนไม่เสร็จ

หลังจากที่เขียนวิทยานิพนธ์มาหนึ่งวันครึ่งแล้ว วันอาทิตย์ตอนเย็นหรงฉือและฉู่จื่อหลานก็ไปทานข้าวด้วยกันด้านนอก ต่อด้วยการไปชอปปิงสองชั่วโมงกว่า จากนั้นจึงกลับบ้าน

ไม่มีใครมารบกวน วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ได้พักเต็มอิ่มและเงียบสงบก็ผ่านไปเช่นนี้

วันจันทร์ หรงฉือก็มาทำงานที่ฉางโม่ตามปกติ

นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เหล่าคนที่เคยโทรหาอวี้มั่วซวินเพื่ออยากจะร่วมมือกับฉางโม่ก่อนหน้านี้ ทยอยพากันนำแผนงานเข้ามาเสนอ

เหรินจี่เฟิงมาวันพฤหัสบดี

วันพุธอวี้มั่วซวินออกไปทำงานนอกสถานที่พอดี

เมื่อหรงฉือรู้ข่าว ก็วางงานที่กำลังทำอยู่ มุ่งหน้าไปที่ห้องรับรองแขกทันที

เมื่อเห็นว่าห้องรับรองแขกของฉางโม่เปิดออก เหรินจี่เฟิงลุกขึ้นยืน ทว่าเมื่อเห็นคนที่เข้ามามีเพียงหรงฉือเพียงคนเดียว เขาหยุดชะงักเล็กน้อย

หรงฉือยื่นมือออกไปพลางกล่าวอย่างสุภาพว่า “สวัสดีค่ะท่านประธานเหริน ฉันแซ่หรง เมื่อวานอวี้มั่วซวินไปทำงานนอกสถานที่ ตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่ฉางโม่ อำนาจในจัดการงานทุกอย่างอยู่ที่ฉันทั้งหมด หากท่านประธานเหรินมีอะไรอยากเจรจา พูดกับฉันก็มีค่าเท่ากันค่ะ”

เธอมีอำนาจจัดการทั้งหมดงั้นหรือ?

เธอจัดการในฐานะอะไรล่ะ?