บทที่ 177

กล่าวจบจึงกล่าวเสริมอีกว่า “ทางผมยังมีงานที่ต้องจัดการ เจอกันครั้งหน้านะครับคุณหรง”

ก่อนหน้านี้หรงฉือก็สังเกตได้แล้วว่าเหรินจี่เฟิงไม่ชอบเธอมากนัก

ตอนที่เจอกันในห้องรับรองแขกวันนี้ แม้เหรินจี่เฟิงจะพยายามทำตัวมีมารยาทกับเธออย่างเต็มที่ ทว่าเธอรู้สึกได้ถึงความหยิ่งยโสในท่าทีของเขา

พูดในมุมมองธุรกิจ

เธอเพียงแค่หาคู่ค้าร่วมมือเท่านั้น สิ่งที่ต้องสนใจคือผลประโยชน์ของตนเอง ไม่มีความจำเป็นต้องคบค้าสมาคมกับเขา

เธอแสร้งทำเป็นไม่สังเกตปัญหาเรื่องท่าทีของเขา พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ได้ค่ะไว้เจอกันคราวหน้า”

กล่าวจบก็หันไปออกคำสั่งกับเลขาอวี้มั่วซวิน “เลขาเฉียน เดินไปส่งประธานเหรินให้ฉันทีนะคะ”

เหรินจี่เฟิงเดินออกไป

เมื่อมาถึงชั้นล่าง เขากลับเห็นร่างเงาที่คุ้นเคย “คุณหลินหรือครับ?”

ถูกต้อง หลินอู๋และหลินลี่ไห่ไม่ได้กลับไป

เลขาของอวี้มั่วซวินใช้เหตุผลที่ว่า ‘ประธานอวี้ไม่อยู่ไปทำงานนอกสถานที่’ เชิญเขาพวกเขากลับไปถูกต้องแล้ว ทว่าพวกเขาไม่กลับ

เพราะพวกเขาคิดว่า ‘ประธานอวี้ไม่อยู่ไปทำงานนอกสถานที่’ เป็นเพียงข้ออ้างที่อวี้มั่วซวินไม่อยากเจอพวกเขาเท่านั้น

ดังนั้น พวกเขาจึงนั่งรออยู่ชั้นล่างมาโดยตลอด

ตอนที่อยากจะอยู่ชั้นล่างเพื่อรอพบอวี้มั่วซวินพูดคุยกับเขาดี ๆ

ไม่คิดว่าจะไม่เจอกับอวี้มั่วซวิน กลับเจอกับเหรินจี่เฟิงเสียก่อน

ระยะเวลาที่หลินอู๋บาดเจ็บเพิ่งจะผ่านไปครึ่งเดือนพอดี

บาดแผลบนร่างกายของเธอจวนจะหายดีแล้ว

ทว่ายังไม่หายเป็นปกติทั้งหมด

ทว่าก็สามารถกลับมาใช้ชีวิตตามปกติได้บ้างแล้ว

สัปดาห์ที่แล้วตอนที่เหรินจี่เฟิงไปที่ซวิ่นตู้ไม่เห็นหลินอู๋ เข้าไปถามพนักงานของซวิ่นตู้จึงรู้ว่าเธอได้รับบาดเจ็บ

บาดแผลบนร่างกายของหลินอู๋ค่อนข้างลึก ช่วงเวลาที่อยู่โรงพยาบาลอาการไม่ได้ดีขึ้นมากนัก ดังนั้นตอนนี้สีหน้าของเธอจึงมีความอิดโรยอยู่บ้างเล็กน้อย

เหรินจี่เฟิงมองแล้วรู้สึกสงสาร

ทว่า คิดได้ว่าเธอบาดเจ็บเพื่อช่วยชีวิตเฟิงถิงเซินด้วยความเต็มใจ เขาก็รู้สึกพูดอะไรไม่ออกทันที

หลินลี่ไห่ที่อยู่ด้านข้างเห็นเหรินจี่เฟิงท่าทางดูไม่ใช่คนธรรมดา เดาว่าคงจะไม่ใช่สามัญชน กล่าวถาม “เสี่ยวอู๋ คุณคนนี้คือ?”

หลินอู๋สังเกตเห็นความสงสารเพียงชั่วครู่ในแววตาของเหรินจี่เฟิง