บทที่ 178

เหรินจี่เฟิง “ประธานเฟิงมาเหรอครับ?”

“ค่ะ” เมื่อพูดถึงเฟิงถิงเซิน น้ำเสียงของหลินอู๋อ่อนโยนขึ้นอย่างมาก “แผลของฉันยังไม่หายดี ถิงเซินเขากังวลเกินไป ก็เลยมารับฉันที่นี่น่ะค่ะ”

ตอนที่พูด เธอไม่ได้มองหรงฉือแม้แต่น้อย

กล่าวจบจึงกล่าวต่อว่า “ประธานเหริน พวกเราขอตัวก่อนนะคะ ไว้เจอกันคราวหน้าค่ะ”

เดิมทีเหรินจี่เฟิงคิดที่จะถามหรงฉือเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้หลินอู๋

แต่เห็นว่าหลินอู๋ไม่แม้แต่อยากจะชายตามองหรงฉือด้วยซ้ำ จึงรู้สึกว่าเธอคงไม่ได้แยแสหรงฉือ ถึงขั้นไม่อยากจะแสร้งทำตัวนอบน้อมกับคนแบบนี้

ในสายตาของเหรินจี่เฟิง ท่าทางหยิ่งยโสและตรงไปตรงมาของหลินอู๋ ทำให้เธอดูมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวและมีเสน่ห์ขึ้นอย่างมาก

ทันใดนั้น เขาก็คิดว่าจะพูดจาไร้สาระใส่หรงฉือไปก็คงไม่มีความหมายอะไร

เขารู้สึกว่าหรงฉือไม่คู่ควร

เมื่อคิดดังนี้ ความรู้สึกเกลียดชังของเขาที่มีต่อหรงฉือเด่นชัดขึ้นมาทันที

เขากล่าวกับหลินอู๋ “ผมก็จะกลับเหมือนกัน ไปด้วยกันเถอะครับ”

หลินอู๋พยักหน้า หลินลี่ไห่ก็ตามไปโดยไม่เหลียวหลังมามองแม้แต่น้อย

หลินอู๋ออกไปโดยไม่ได้ชายตามองหรงฉือแม้แต่น้อย ทว่าก่อนที่เหรินจี่เฟิงจะจากไป กลับหันมาชำเลืองมองเธอด้วยสายตาเยือกเย็น

เมื่อเห็นสายตาของเขา หรงฉือไม่ต้องคิดก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

เพราะเหรินจี่เฟิงไม่ใช่ชายคนแรกที่มาเกลียดชังเธอก่อนโดยมีสาเหตุมาจากหลินอู๋

เมื่อคิดได้ดังนี้ หรงฉือโต้กลับไปอย่างเย็นชา ชิงหันหน้าไปทางอื่นก่อน ทำเหมือนพวกเขาเหล่านั้นเป็นอากาศ เดินไปที่ประตูทางออกที่แทบจะแนบชิดกับพวกเขา

เหรินจี่เฟิงชะงักทันที

ไม่คิดว่าเลยว่ากลลวงของเธอถูกเปิดโปงแล้ว เธอไม่เพียงแต่ไม่ละอายใจ ยังกล้าประจันหน้าอย่างสง่าผ่าเผยขนาดนี้

เขายิ้มเย้ยหยัน

รู้สึกว่าตัวเองได้ตาสว่างแล้วจริง ๆ

ในโลกนี้ล้วนมีคนดีและเลวปะปนกันไปอย่างที่คิด

เมื่อเห็นว่าหรงฉือเดินออกไปพร้อมกับพวกเขาโดยไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย นอกจากหลินลี่ไห่จะตกใจแล้ว ก็ยังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอีกด้วย

หลินอู๋ไม่ได้หยุดฝีเท้า เดินต่อไปราวกับว่าไม่เห็นเธอทันที

ทางลานจอดรถ เฟิงถิงเซินลงจากรถ กำลังยืนรอหลินอู๋อยู่ที่ประตูรถ

เมื่อเห็นพวกหรงฉือและหลินอู๋ออกมาพร้อมกัน ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง ทว่าไม่นานก็ทำหน้าใจเย็นดังเดิม

หรงฉือเห็นเฟิงถิงเซินเช่นกัน

เธอมองตรงไปด้านหน้า เดินไปทางที่รถของเธอจอดไว้

เมื่อขึ้นรถแล้ว หลังจากที่ตั้งค่าระบบนำทางเรียบร้อยแล้ว จึงขับรถออกไป

พวกเฟิงถิงเซินยังไม่ได้ออกไป

ตอนที่ขับรถออกไป เธอเห็นเฟิงถิงเซินกำลังเปิดประตูรถให้หลินอู๋อย่างเอาใจใส่และอ่อนโยนพอดี

……

วันเสาร์มีงานเลี้ยงที่ต้องเข้าร่วม วันศุกร์ตอนบ่ายอวี้มั่วซวินจึงกลับมาแล้ว

เมื่อทราบเรื่องของเหรินจี่เฟิงแล้ว เขาหัวเราะออกมาด้วยความโมโห เขาตัดสินใจอย่างเยือกเย็นพลางกล่าว “ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราก็ไม่มีความจำเป็นต้องร่วมมือกับเขาแล้ว จะได้ไม่ต้องรำคาญตาเมื่อต้องเจอเขา”

หรงฉือก็คิดแบบนี้เช่นกัน

คู่ค้าที่ดีที่ไม่ได้มีแค่บริษัทเหรินจี่เฟิงบริษัทเดียว เธอไม่จำเป็นต้องฝืนใจตนเอง

ตอนบ่ายวันเสาร์

หรงฉือกำลังจัดการชุดทางการที่จะใส่ในคืนนี้ จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เป็นสายเรียกเข้าจากเฟิ่งจิ่งซิน

ก่อนหน้านี้เธอไม่รับสายเสมอ ด้วยเหตุนี้เดิมทีคิดว่าเฟิงจิ่งซินจะโทรหาเธอน้อยลง

ไม่คิดเลยว่าภายในหนึ่งสัปดาห์ เฟิงจิ่งซินยังคงโทรหาเธอสองสามครั้งตามปกติ

ทว่าเธอก็ไม่รับแม้แต่สายเดียว

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน