บทที่ 179

เพียงแต่เสียดายที่สวยแต่รูปจูบไม่หอม

เมื่อคิดเช่นนั้น เขาก็รู้สึกหมดสนุก หันไปทางอื่นทันที

เหรินจี่เฟิงก็ตกตะลึงในความงามของหรงฉือเช่นกัน

ความคิดของเขาไม่ได้แตกต่างจากฉีอวี้หมิงมากนัก

ดังนั้น เขาก็แทบจะเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจทันที

เหยาซินปั๋วรู้สึกว่าตัวเองค่อนข้างชอบสไตล์แบบหรงฉือเลยล่ะ

เดิมทีเขาก็อาลัยอาวรณ์ไม่อยากละสายตา เห็นปฏิกิริยาของเหรินจี่เฟิง เอ่ยถาม “เป็นอะไรอีกล่ะ ท่าทางนายแบบนี้... เธอไปทำอะไรให้นายไม่พอใจงั้นเหรอ?”

จี้ชิงเยว่ก็ละสายตาหันกลับมาเช่นกัน

เหรินจี่เฟิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่ฉางโม่สองวันก่อนหน้านี้โดยละเอียด

เหยาซินปั๋ว “เอ่อ...ดูไม่ออกจริง ๆ เลยนะว่าคุณหรงจะเป็นคนแบบนี้”

จี้ชิงเยว่หยุดกระดกเหล้าเข้าปาก กลับพูดออกมาว่า “บางทีเธอกับคุณหลินคนนั้นอาจจะมีความแค้นที่พวกเราไม่รู้อยู่แล้วก็ได้ล่ะมั้ง?”

เหรินจี่เฟิงไม่เห็นด้วย “พวกเธอมีความแค้นระหว่างกัน เธอก็สามารถใช้เรื่องงานมาแก้แค้นเพื่อตนเองได้งั้นเหรอ?”

เมื่อยังไม่รู้เรื่องทั้งหมด จี้ชิงเยว่จึงไม่กล้าตัดสินอะไร และไม่ได้พูดอะไรต่อ

หรงฉือและอวี้มั่วซวินเพิ่งจะมาถึงทางเข้าโถงงานเลี้ยงใหญ่ก็ถูกคนล้อมไว้แล้ว

ฝูงชนพากันสรรเสิญเยินยออวี้มั่วซวิน

อวี้มั่วซวินกล่าว “ทุกท่านกล่าวเกินไปแล้วครับ ที่ฉางโม่มีทุกวันนี้ได้ ล้วนเป็นผลมาจากที่พนักงานบริษัทพวกเราทุกคนร่วมแรงร่วมใจพยายามด้วยกันมา” เมื่อเขาพูดถึงตรงนี้ มองไปที่หรงฉือพลางกล่าว “โดยเฉพาะเสี่ยวฉือ ผลงานของเธอสำคัญอย่างมากเลยครับ”

ไม่ว่าจะเป็นโปรเจกต์ CUAP หรือสองโปรเจกต์ช่วงนี้ หัวใจของการทำงานล้วนอยู่ที่เธอทั้งหมด

ทว่าในช่วงก่อนหน้านี้ยังคงไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของเธอ

ครั้งนี้ถึงขั้นให้พนักงานที่เป็นตัวหลักในการทำโปรเจกต์ของพวกเขาครั้งนี้ร่วมกัน เซ็นสัญญาปกปิดเป็นความลับกับรัฐบาล

แม้ว่าฐานะของเธอไม่สามารถเปิดเผยได้ ทว่าเน้นย้ำความสำคัญของเธอกับฝูงชนก็ยังคงสามารถทำได้