บทที่ 191

ครั้นมาถึงโรงเรียนของเฟิงจิ่งซิน

หรงฉือก็ได้ยินเสียงของเถียนเถียน “น้าหรง”

หรงฉือหมุนตัวหันไปมอง เถียนเถียนวิ่งเข้ามาหาเธอ พลางบอกเธอว่า “น้าหรงคะ เมื่อคืนวานแม่หนูให้นำซาลาเปาไปให้น้าค่ะ แต่น้าไม่อยู่บ้าน หนูก็เลยถือซาลาเปากลับไปด้วย”

ขณะที่หรงฉือกำลังจะเอ่ยปาก พอเฟิงจิ่งซินที่ยังไม่รู้ว่าหรงฉือย้ายออกไปข้างนอกนานแล้วได้ยินคำพูดนี้เข้า เธอก็ร้องเฮอะออกมา แล้วว่า “เธอมั่วแล้ว เมื่อวานนี้แม่ฉันอยู่ที่บ้านนะ”

เถียนเถียนเกาศีรษะเล็กน้อย “เอ๋? งั้น...งั้นเหรอ? แล้วทำไม...”

หรงฉือกำลังจะพูดออกไป ทว่าคุณครูของเฟิงจิ่งซินก็เรียกเธอเสียก่อน “คุณหรงคะ”

หรงฉือ “ครูหยาง”

คุณครูหยางให้เฟิงจิ่งซินกับเถียนเถียนเข้าไปด้านในก่อน ด้วยเธอมีเรื่องอยากจะคุยกับหรงฉือ

เฟิงจิ่งซินและเถียนเถียนจึงเข้าไปก่อน

ยามนี้คุณครูหยางถึงได้พูดกับหรงฉือว่า “สัปดาห์หน้าที่โรงเรียนจะมีกิจกรรมพ่อแม่ลูก คุณหรงทราบหรือยังคะ?”

หรงฉือส่ายหน้า “ไม่ทราบเลยค่ะ”

เฟิงจิ่งซินไม่ได้บอกเธอ

คุณครูหยาง “เอ่อ...”

อันที่จริงนั้นเธอพอจะเดาได้อยู่แล้ว แต่อย่างไรก็ยังอยากบอกแก่หรงฉือไว้สักหน่อย

หรงฉือว่า “มีคนมาร่วมงานกับแกก็พอค่ะ”

ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง หรงฉือล้วนมีท่าทีเช่นนี้ คุณครูหยางถอนหายใจ พลางกล่าว “ค่ะ ดิฉันเข้าใจแล้ว”

หลังหรงฉือกล่าวขอบคุณ ก็หมุนตัวเดินออกไป

ขึ้นรถและเดินทางกลับมาถึงบริษัทได้ไม่นานนัก เธอก็ได้รับแจ้งว่าหลินอู๋กับหลินลี่ไห่มาอีกแล้ว

คราวก่อนที่เจอหลินอู๋นั้นเป็นความบังเอิญ

เธอกับอวี้มั่วซวินไม่เคยคิดจะร่วมมือกับตระกูลหลิน

พออวี้มั่วซวินทราบเรื่อง ก็ให้คนไล่พวกเขาออกไปโต้ง ๆ

ไม่นานนัก อวี้มั่วซวินพลันได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

เห็นชื่อที่โทรเข้ามาแล้ว อวี้มั่วซวินเลยมองไปทางหรงฉือ