บทที่ 192

หรงฉือหอบหิ้วคอมพิวเตอร์ของตัวเอง และเดินทางไปกินข้าวที่บ้านหนานจื้อจือพร้อมกันกับอวี้มั่วซวิน

เมื่อกินข้าวเสร็จ หนานจื้อจือก็ช่วยดูวิทยานิพนธ์ที่เธอเขียน

ตกดึก ขณะที่เธอกำลังขึ้นรถเตรียมตัวกลับบ้าน เหอหมิงเสว่ผู้เป็นป้าสะใภ้ของเธอโทรศัพท์เข้ามาหา

หลัก ๆ คือเดิมทีป้าสะใภ้จองตั๋วเรือวันพรุ่งนี้ไว้ กะจะพาลูก ๆ ทั้งสองคนไปเที่ยวทะเลสักหนึ่งวัน

ทว่าตอนนี้ทางบ้านแม่ของป้าสะใภ้มีธุระ เธอเลยต้องกลับไป จึงไม่มีเวลาดูแลทางเด็ก ๆ

หรงฉือฟังแล้วพูดว่า “เข้าใจแล้วค่ะ พรุ่งนี้หนูว่างพอดี เดี๋ยวพาพวกเขาไปเองค่ะ”

เธอเพิ่งวางโทรศัพท์ไปไม่นาน โทรศัพท์ก็แผดร้องเสียงดังอีกครั้ง

คราวนี้เป็นสายจากเฮ่อฉางปั่ว

หรงฉือรับสาย และเอ่ยปากออกไปก่อนว่า “ขอโทษนะคะ ถ้าเป็นเรื่องของตานตาน พอดีว่าวันพรุ่งนี้ฉันมีธุระ ไม่มีเวลาเลยค่ะ”

เฮ่อฉางปั่วไม่ได้วางสาย แต่ถามกลับว่า “พอจะสะดวกบอกไหมครับว่าธุระอะไร?” เขาว่า “พรุ่งนี้ตานตานอยากเจอคุณมาก ๆ”

ธุระของทางเธอนั้นใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่บอกไม่ได้ หรงฉือเลยบอกออกไป

เฮ่อฉางปั่วได้ฟังก็บอกว่า “ถ้าไปเที่ยวทะเลหนึ่งวันละก็ ตานตานชอบมากเลยล่ะครับ คุณสะดวกใจให้มีคนเพิ่มอีกสักสองคนไหม?”

หรงฉือชะงักไป พอได้สติก็พูดไปว่า “เดี๋ยวฉันขอคุยกับน้องสาวน้องชายก่อนนะคะ ว่าพวกเขาว่ายังไง”

เฮ่อฉางปั่ว “ครับ”

ห้านาทีต่อมา หรงฉือก็ให้คำตอบที่แน่นอนกับเฮ่อฉางปั่ว

เวลาแปดโมงเช้ากว่า ๆ ของวันต่อมา ตอนที่หรงฉือ หรงสวินและหรงอวิ๋นเฮ่อเดินทางมาถึงท่าเรือ เฮ่อฉางปั่วกับตานตานก็มาถึงแล้ว

ตานตานวิ่งเข้าไปหาหรงฉือเมื่อเห็นเธอ “น้าหรง”

หรงฉือย่อตัวอุ้มตานตาน พลางยิ้มเล็กน้อย “ตานตาน ไม่เจอกันนานเลยนะ”