บทที่ 195

เฟิงจิ่งซินไม่อยู่ หรงฉือยิ้มเล็กน้อย แล้วกล่าว “พวกเราใกล้จะหย่ากันแล้วค่ะ”

ที่จริงคุณแม่เถียนเถียนเองก็พอจะเดาได้ เพราะอย่างไรแล้วหรงฉือมีลูกสาว ทว่ากลับพักอยู่ตรงข้ามบ้านเธอเพียงคนเดียว...

ยิ่งไปว่านั้น ครั้งก่อนหรงฉือไม่ได้มาเข้าร่วมประชุมผู้ปกครอง คนที่มากลับเป็นผู้หญิงเซ็กซี่หน้าตาสะสวยคนหนึ่ง

เฟิงถิงเซินกลับเป็นฝ่ายกล่าวทักทายก่อน “สวัสดีครับ”

คุณแม่เถียนเถียน “สวัสดีค่ะ...”

เฟิงถิงเซิน “พวกคุณรู้จักกันเหรอครับ?”

ปากเอ่ยถามคุณแม่เถียนเถียน ทว่าพอถามจบสายตาของเขากลับมองมาที่หรงฉือ

หรงฉือไม่อยากสนใจเขา เลยไม่ได้ตอบอะไร คุณแม่เถียนเถียนเป็นฝ่ายพูดขึ้น “ฉันกับเสี่ยวฉือเป็นเพื่อนบ้านกันน่ะค่ะ”

เห็นบรรยากาศระหว่างหรงฉือกับเฟิงถิงเซินดูท่าไม่ค่อยจะดี อีกทั้งหรงฉือก็มีท่าทางเหมือนไม่อยากสนใจเฟิงถิงเซิน เธอเลยรีบหาข้ออ้างปลีกตัวออกไป

เฟิงถิงเซิน “ดูเหมือนว่าจะเข้ากับเพื่อนบ้านใหม่ได้ไม่เลวเลยนะ”

หรงฉือก้มหน้าดูโทรศัพท์

เฟิงถิงเซินเองก็ไม่ได้โกรธเคือง ทว่ากลับไม่ได้พูดอะไรออกไปอีก

ตอนนี้เฟิงจิ่งซินกลับมาแล้ว กิจกรรมพ่อแม่ลูกของทางโรงเรียนใกล้จะเริ่มเต็มที

กิจกรรมพ่อแม่ลูกพวกนี้ หรงฉือเคยเข้าร่วมอยู่ครั้งหนึ่งตอนที่เฟิงจิ่งซินเพิ่งเข้าโรงเรียนอนุบาลปีแรก

หลังจากปีก่อนที่เฟิงจิ่งซินไปต่างประเทศกับเฟิงถิงเซิน ก็ไม่เคยได้เข้าร่วมอีกเลย

กิจกรรมรอบแรกเป็นเกมเก้าอี้ดนตรี

กฎของเกมคือ ‘นำเก้าอี้มาวางเป็นวงกลม และจำนวนเก้าอี้ต้องน้อยกว่าจำนวนครอบครัวที่เข้าร่วม ผู้ปกครองอุ้มบุตรหลานของตัวเองเดินเป็นวงกลมนอกวงเก้าอี้ตามเพลง ทันทีที่เพลงหยุด ผู้ปกครองจะต้องเข้าไปนั่งที่เก้าอี้หนึ่งตัวให้เร็วที่สุด ในทุกรอบนั้นครอบครัวไหนที่แย่งเก้าอี้ไม่ได้จะตกรอบ ครอบครัวสุดท้ายที่แย่งเก้าอี้ได้จะเป็นผู้ชนะ’

เฟิงถิงเซินมองหรงฉือ “คุณจะเล่นหรือให้ผมเล่น?”

ขณะที่หรงฉือกำลังจะบอกว่า ‘คุณเล่นเลย’ เฟิงจิ่งซินก็พูดขึ้นมาก่อน “พ่อมาเล่น”

เฟิงถิงเซินมองหรงฉือ “คุณว่าไง?”

หรงฉือ “คุณเล่นเลย”