บทที่ 571

เฟิงถิงเซินและหรงฉือต่างนำอาหารมาด้วย

เฟิงจิ่งซินเห็นมีขนมที่หรงฉือทำ แล้วเธอชอบทานมาก แต่ไม่ได้ทานมานานแล้ว ก็รู้สึกประหลาดใจพูดขึ้นว่า “คุณแม่ยังตั้งใจเตรียมขนมมาให้หนูด้วยเหรอคะ?!”

ความจริงหรงฉือไม่ได้ตั้งใจจะเตรียมอะไรให้เฟิงจิ่งซินหรอก

เป็นคุณยายหรงต่างหากที่อยากให้เธอทำ

เธอไม่อยากให้คุณยายหรงบ่นและกังวลใจ ก็เลยทำ

ตอนนี้เมื่อเห็นท่าทางที่เฟิงจิ่งซินตั้งตารอแบบนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไร

เวลานี้ เฟิงถิงเซินก็วางขนมสองจานลงตรงหน้าหรงฉือ แล้วพูดว่า “ได้ยินคุณป้าในบ้านบอกว่าคุณชอบทาน ก็เลยให้พวกเขาทำมาให้ จะทานหน่อยไหม?”

ทางเฟิงถิงเซินคิดว่าป้าทำขนมเก่งมาก หนึ่งในนั้นคือขนมชิงถวนที่รสชาติค่อนข้างจะพิเศษ ซึ่งเธอชอบมันมากจริง ๆ ข้างนอกแทบจะไม่มีขายแล้ว เมื่อก่อนเธอก็ชอบทานมากจริง ๆ

นับตั้งแต่ย้ายออกมาจากบ้านของเฟิงถิงเซิน เธอก็ไม่เคยได้ทานมันอีกเลย

พอเห็นอาหารที่คุ้นตามากมายจนละลานตาอยู่ตรงหน้า หรงฉือก็รู้สึกเหมือนตัวเองได้ย้อนกลับไปในอดีต อย่างช่วงเวลาที่เธออยู่ในบ้าน เพื่อรอเฟิงถิงเซินกลับมาบ้านแบบนั้น

หรงฉือเบือนหน้าหนี ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาว่า “ขอบคุณ อยากทานเมื่อไร ฉันจะทานเอง”

เฟิงถิงเซินมองเธอแวบหนึ่ง แล้วชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พยายามเกลี้ยกล่อมอีก

ขณะที่ทานขนม เฟิงจิ่งซินเห็นคนอื่นกำลังเล่นว่าวกันอยู่ เธอก็อยากจะไปเล่นว่าวบ้าง

เธอลากเฟิงถิงเซินไปซื้อว่าว ไม่นานก็กลับมาแล้ว

เพียงแต่ว่า ตอนที่กลับมาพวกเขาถือว่าวกันคนละอัน

ตอนที่เธอมองไป เฟิงถิงเซินก็ยื่นผีเสื้อสีฟ้าที่อยู่ในมือให้เธอ

หรงฉือผลักออกโดยอัตโนมัติ “ไม่ต้อง ฉัน...”

“คุณแม่ นี่คือว่าวที่คุณพ่อซื้อให้คุณแม่ค่ะ การเล่นว่าวสนุกมากเลยนะ คุณแม่ลองดูหน่อยสิคะ”