บทที่ 572

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว

ตอนที่หรงฉือชักสายตากลับ แล้วก้มหน้าดูโทรศัพท์ไปพลาง กินอย่างช้า ๆ ไปพลาง ทันใดนั้นก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาถามเธอว่า “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าขอช่องทางติดต่อได้ไหมครับ?”

หรงฉือเงยหน้า พูดเสียงเรียบว่า “ขอโทษค่ะ ไม่สะดวก”

ชายหนุ่มคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย แล้วถามว่า “เพราะคุณมีแฟนแล้วใช่ไหมครับ?”

หรงฉือไม่อยากพูดอะไรมาก

เธอเริ่มขมวดคิ้ว และกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ เฟิงถิงเซินกับเฟิงจิ่งซินก็กลับมาแล้ว

เฟิงจิ่งซินตะโกนอย่างมีความสุข “คุณแม่คะ!”

หรงฉือส่งเสียง “อืม” เสียงหนึ่ง

ชายหนุ่มคนนั้นเห็นเฟิงจิ่งซินเรียกหรงฉือว่าแม่แถมโผเข้ามาในอ้อมแขนเธอ ก็มองเฟิงถิงเซินแวบหนึ่ง

เฟิงถิงเซินมีรูปร่างหน้าตาโดดเด่นเป็นที่สุด และกิริยาท่าทางก็ดูสง่างามไม่ธรรมดา แค่มองแวบเดียวก็รู้ทันทีว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

ยิ่งไปกว่านั้น เฟิงจิ่งซินยังหน้าตาเหมือนเฟิงถิงเซินเอามาก ๆ...

หลังจากที่เด็กหนุ่มคนนั้นเริ่มเข้าใจขึ้นมา ก็รีบพูดว่า “ขอโทษครับ” แล้วเดินจากไป

เฟิงจิ่งซินมองหรงฉือด้วยความสงสัย ก่อนจะถามว่า “คุณแม่ คุณลุงคนนั้นเป็นใครเหรอคะ?”

หรงฉือ “คนแปลกหน้าน่ะ”

“อ้อ”

เฟิงถิงเซินเห็นทุกอย่าง แต่ไม่ได้พูดอะไร หลังจากเก็บว่าวขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว เขาจึงจะเอ่ยปากถามว่า “เดี๋ยวไปกินหม้อไฟกันไหม?”

คำพูดนี้แน่นอนว่าพูดกับหรงฉือ

หรงฉือพูดเสียงเรียบว่า “ได้”

วัตถุดิบสำหรับทำหม้อไฟได้ให้คนเตรียมไว้ล่วงหน้าให้พวกเขาเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้พวกเขาอยากจะทำหม้อไฟกินเองจึงไม่ถือว่าเป็นเรื่องยุ่งยากอะไร

ตอนที่กินหม้อไฟ ส่วนใหญ่เฟิงถิงเซินจะเป็นคนดูแลความต้องการของเฟิงจิ่งซิน

เฟิงจิ่งซินชอบทานลูกชิ้นกุ้งมาก พอลองชิมคำหนึ่ง รู้สึกว่าอร่อยจึงพูดกับหรงฉือว่า “คุณแม่ ลูกชิ้นกุ้งอันนี้อร่อยมากเลย คุณแม่ก็ลองชิมดูสิคะ”